— 4- — 



da]a na spóyrzenie. jakby ze środka kAviatLi świa- 

 tły ogień wybuchał, co sprawia kolor żółty z po- 

 pielatym. Przy tern sa jescze piękne odmiany: 

 żółte, cieliste , miedziane , czarne, srebrne, błę- 

 kitne, popielate i t. d. 



O Aur y 1: ulach. 



Prinmla auricula, Łyszczak. Po wielu do- 

 świadczeniach uznano , ze naylepsza ziemia pod 

 aurykuły jest następna: dAvie części dobrey, ooro- 

 dowey ziemi, jedna część gnoju bydlęcego; dobrze 

 przetrawionego , w dziesiątey części piasku lub 

 żwiru ; to AVSzystko powinno pierwey leżeć na 

 kupie, aby się dobrze przetrawiło , a przez lato 

 naymniey dwa razy przemieszać. Tak tłusta zie- 

 mia , lubo jest nayzdatnieyszą dla korzeni aury- 

 kułów, atoli nie powinna dotykać samey łodygi, 

 od czego mogłaby zgnić; dla tego więc blizko ło- 

 dygi ziemię tłusta Avybrać, a na to mieyśce i na 

 powierzchnią, nasypać ziemi bardziey piasczystey, 

 niż tłustey , Avtedy dobrze rość i rozmnażać się 

 będą. W ogrodzie zasadzać w mieyścu, gdzieby 

 słońce do południa tylko oświecało. Lubo w każ- 

 dey porze roku , można rozdzielać i przesadzać 

 aurykuły, jednak na wiosnę, i astatnicli dni sier- 

 pnia, lub pierwszych września, jest czas naydo- 

 godnieyszy : rozdzielanie jest koniecznie potrze- 

 bne; gdyż aurykuły, jednę tylko lub dwie łodygi 

 mające, nierównie buynieysze i pięknieysze dają 

 kwiaty, aniżeli te, co mają wiele odrostków. Roz- 

 dzielając, trzeba okopać , czyli wzruszyć ziemię, 



