— 153 — 



lubieńszem dla nas siedliskiem. Jakże jednak nad ? 

 upięknieniem siedliska własnego oboiętni , ow- \ 

 szem zupełnie niedbali ! Wytężeni na korzyść I 

 plonów ziemi, naglimy pracę kmiecia, a nie po- . 

 wściagniona clięć zysku , wycięła juz nie tylko 

 potrzebne lasy, ale nadto, w zyżnieyszych okoli- 

 cacli , gaje i zarosłe. Rozciagnione łany wyrob- 

 ney roli, ani przedziału, ani granic nie mające 

 gdzie żadną dąbrową żadnem nawet drzewem, ra- 

 żąca jednostayność nie jest przerwana-, rozrzuco- 

 ne posady wiosek bez zagród i cienia, sterczące 

 w oliydney postaci, lub walące się brudne cha- 

 łupy mieszkańców j licznieysze nad potrzel)ę , a 

 również nędzne , karczmy , te narzędzia wyni- 

 sczenia włościan ; same nakoniec dwory , jedne 

 w niczem od swoich nieróżniące się wiosek, dru- 

 gie porządnieysze w zabudowaniu mieszkalnem i 

 gospodarskiem ale zawsze nagie, bez drzew i ży- 

 cia, smutny nader Avidok na pół z dziczałey pu- 

 styni oku przedstawiają. Prawda, że okropną tę 

 jednostayność, przerywają nie rzadkie miłe i ma- 

 lownicze obrazy , ale to samego przyrodzenia 

 dzieła, a ręka nasza zgoła w niczem się nie przy- 

 łożyła. Taką to właśnie puściznę nad dziadowie 

 nam, a my dalszym następcom zostawujem. Za- 

 iste I każdey posady wieyskiey treścią jest rola, i 

 przyzwoite dla niey budowle : ale potrzeba ta 

 nie zawadza upięknieniu ich drzewami, owszem 

 wymaga. 



Drzewa koło domu osadzone, w zimie cieple}"- 

 szym go czynią, bronią ściany od prędkiego psu- 

 cia się, wstrzymując gwałtowne działanie ostrych 



