— 180 ~ 



prawdziwey okazafości, dopóki nie dóyda swego 

 wzrostu. O tym naypierwey , sadzący pamiętać 

 powinien, i tak mieszać drzewa, aaeby z czasem 

 jedne drugicli nie ćmiły. Sczęśiiwy , kio zasta- 

 nie na gruncie swoim drzewa stare, łatwiey mu 

 czekać skutku swojey pracy: siedząc juz pod icli 

 cieniem, układa dalsze roLoty, błogosławiąc rece 

 która je posadziła. 



Widok drzew wybujały cli starozytnościaj które 

 troskliwa przodków ręka przy domach lub w za- 

 grodacii umieściła , oprócz dogodności wielkiey 

 jaką dla zakładania naszych ogrodów czyni, wyra- 

 ża liiadto pewne uszanowanie, zwracając myśl na- 

 sze do przeszłości i rozpamiętywania o niey: rzad- 

 ki wszakże właściciel podobnego rodzaju pamiąt- 

 kę następcom zostawuje. Mylne, ale na niescze- 

 ście bardzo upowszechnione jest mniemanie, z ja- 

 kiem się pospolicie odzywają u na^." ^^TnJ zasta^ 

 ry jestem żebym zakładał ogrody albo drzewa Sa- 

 dził , niedoczekam się ztąd pociechy , niechay 

 młodzi o tern sobie myślą; co po pracy z którey 

 korzystać nie będę. » Pracujemy nie tylko dla sie- 

 bie samych, ale i dla ludzi; powinniśmy zaś pra- 

 cować i dla dalszych pokoleń po nas nastąpić ma- 

 jących: dzieło trwałości od oyca zwykle poczy- 

 na się a łed^Yo wnuk je kończy. Korzystamy 

 z roboty naddziadów naszych , zostawmyż cóś 

 w użytku dla potomków. W końcu, troskliwość 

 około drzew w sadzeniu nie jest tak jałowa , a 

 rośnienie nie tak powolne, abyśmy i sami pocie-^ 

 chy z doyrzenia ich i wzmożenia cieszyć się nie 

 moi^li^ Własne moje doświadczenie jest tego do-. 



