— 202 — 



czucia, Isiedysię przekona, ze cóś takiego utwo- 

 rzył, co przynosi ludziom rozkosze. 



Prawidła ogólne, które zachować należy przy 

 prowadzeniu dróżek i ścieżek, zebrać można, w po- 

 rządku następnym: 



1) Ahj dróżki miały użytek i cel widoczny, 

 to jest, ahy zmierzały do 23ewnego przedmiotu, 

 Lo jak każda czynność Lez celu przedsięwzięta, 

 wnet staje się nie przyjemną, tak też chodzenie 

 bez rzeczywistego w^idoku rychło się sprzykrz}^ 



2) Aby kierow ane były tak, iżby nigdy do gra- 

 nic ogrodu ( wjazd tylko wyjąwszy ) nie dopro- 

 wadzał}^ Krążyć powinny po ogrodzie między 

 różnemi przedmiotami , w rozmaitym kierunku , 

 lecz w taki sposób, ażeby chodzący nie odgady- 

 wał, że zbliża się do końca przechadzki. 



5) Aby przedmiot do którego dróżka prowadzi, 

 ile możności był ukryty , bo dostrzeżenie tego 

 przedmiotu z daleka , osłabia przyjemność jakiey 

 doznajemy ze złudzenia , gdy nadspodziewanie 

 •widok jaki napotykam.y. 



4) W mie^^ścach górzystych , dróżki powinny 

 bydź prowadzone dolinami, a jeżeli dla okazania 

 zewnętrznego jakiego widoku, zachodzi potrzeba 

 poproAvadzenia jey na wierzchołek góry , krążyć 

 powinna tak, iżby przystęp był wygodny. Na- 

 der piękny jest widok , kiedy w linie przecina 

 poziom spadzisty , lub gdy wijąc się około góry, 

 raz znika , drugi raz okazuje się w rozmaitycli 

 zwrótach. 



5) Drogi nie powinny zaymować środka traw- 

 ników, lecz ciaanać sie brze2;iem. aby z każde^jo 



