fS6 ANTONI van LEEUWENHOEKS 



langte van de Pooten van een Vloo j foo en behoe- 

 ven wy ons niet te verwonderen , hoe de Vloo foo 

 hoog kan opfpringen , en men hoeft my niet te vra- 

 gen fgelyk veelmaal gebeurt is) of de Vloojen Wie- 

 ken hebben , waar mede fy foo hoog weten op te 

 fprlngen. 



Terwyl ik doende ben met de verhaalde obferva- 

 tien 5 brengt myn Dienft - maagt tot my een glaasje , 

 waar in zy drie Vloon hadde opgeüooten , die ik 

 kort daar na befchouwende, fag dat twee van defeU 

 vige Wijfjens, en het derde een Manneken was , en- 

 de dat het Manneke met een van de Wijf kens was 

 verflimelt , hier op bragt ik een weynig beweging aan 

 het glas, en fy bleven egter verfamelt , welk doen my 

 nog noyt in opgeflootene Vloojen en was re vooren 

 gekomen , om dat ik tot nu toe belaft hadde , dat 

 men my niet als groote Vloojen , »dat Wyf kens fyn , 

 foude in de glaasjens opfluy ten. Dit Manneken was 

 wel twee maal lbo kleyn als het Wyf ke , en het 

 Manneke en fleepte niet agter na , nog en fat niet 

 op het Wyfke , maar het was geplaatft tufichen de 

 agterfte beenen van het Wyfke , en als hét Wyfke 

 voortliep , foo liep het Manneken mede voorwaarts 

 uyt , even als of wy ons inbeelden te fien , dat een 

 kleine Mannekens Hond , met een veel grooter 

 Wyf kens Hond was verfamelt , ende dat het Man- 

 neke geplaatft was tuftchen de agterfte beenen van 

 het Wyfke , en dat defe beyde voorwaarts uytloo- 

 pende , het agterlyf van het Manneken (door het 

 Wyfke) foo hoog wierd opgeligt , dat de agterfte Po- 

 ten van het Manneke geen aarde en raakten. Hier 



ftond 



