fS6 ANTONI van LEEUWENHOEl^S 



l^it , dat ik*er over verftelt ftont , en in dit doen 

 raakten hy verfcheide maal van het Wyije af 3 en . 

 fchoon hy het doode Wyfje quam aan te treffen, 

 foo was hy dat felve fbo vaft houddende en trachte 

 met defelve te verfamelen , als of hy een levend 

 Wyfje voor hadde. Ik dede dan veel devoiren om 

 hem van het doode wyfje af te krygen , ende het 

 felvige aan een fyde te doen , dat ik na verloop van 

 ontrent vyftien minuiten tijts te weeg bragt. Na 

 welke tyt het Manneke nu met de eene ende dan 

 met het andere wyfje doende was, om te verfame- 

 len, en fchoon het Manneke niet onder het wyfje 

 maar daar benevens aan was , foo boog hy egter fyn 

 lighaam foo na het agterlyf van het Wyfje , dat ik 

 veelmaal dagt dat hy foo verfamelen foude, in welk 

 doen ik niet en konde bekennen dat de wyfjens ge- 

 pegen tot de verfamehng waren >' niaar meefl door- 

 gaans tragten, van het Manneken ontflagcn te zyn , 

 dog hy was defelve al te feer vail houdende. 



De bewegingen die het Manneke wel een half im- 

 re tyds agter den anderen quam te maken , was lbo 

 onvermoeyelijk , en met foo een groote luxurieus- 

 heit, als men in eenig beefl foude konnen fieni ja 

 ik geloof dat een Hengft, of Hond dat al van de 

 hittigfte dieren fyn, foodanigc beweginge ontrent de 

 teelmge , met hare lighamen foude moeten maken , 

 dat fy eer *t einde van een h^lf uwre, als voor doot 



ter aarde fpuden vallen. 



Eindelyk raakt het manneke onder het wyfje» en 

 het brengt fijn mannelyk Ud hoog opheffende m hec 

 Trouw-filykc lid > fgöder dat ik to konde dat hee 



