Vgfde vervolg van BRIEVEN ^ eii&, 14^ 



en onder die warender maar twee die ik oordeelde , 

 dat der zeiver ongeboore Veen-Moflèlen zoo verre 

 gekomen waren , om gelooft te werden. Want ik 

 ondervond doorgaans , dat het Eyer-neft geplaaft 

 was in de viffige dcelen van het lighaam , ende 

 dat wanneer de Eyeren hare rijpigheyt bequamen , 

 als dan afgefonden wierden aan yder zyde van het 

 viffige lighaam , in die deelen die wy in de Oeftcrs 

 de baarden noemen , welke deelen dan , door de 

 menigvuldige ongeboore Veen-Moflèlen , op gefwol- 

 len werden. 



Andere Veen-Moflèlen oordeelde ik dat hare jon- 

 gen al quyt waren , en die Veen-Moflèlen welkers 

 Eyeren op verre na niet rijp waren , beeldc ik my in , 

 dat nog maar weynig tijd , uit de diepte van het 

 water , na de ondiepte haar hadden begeven , want de 

 Veen-Mofïclen die in mijn bywefen waren gevangen , 

 en lagen niet veel meer dan een hand breet diepte 

 onder het water , ende dat aan die zyde van de 

 water gragt , daar de Son in \ Zuyd-ooft zijnde, 

 flak op de kant flond , en by gevolg de Veen- 

 Moilèlen aldaar meerder warmte hebben dan of ze 

 diep onder water lagen. 



Wat alle de verder Veen-Moflèlcn belangt , die ik 

 quam te openen, daar in en ontdekte ik niet anders, 

 als hier vooren is gefeyt. 



Omme dat ik my inbeeld, datdemeefte Menfchen 

 de Veen-Moflèlen niet en kennoi , en andere weder 

 genegen mogten wcfcn , omme mijne ontdekkingen 

 na te fpeuren> heb ik goet gedagt> dcfelvige te laten 

 afteykcncn. 



