t ANTONI van LEEUWENHOEKS 



cn ik fteldc ze voor het vergroot-glas , en zag aan- 

 ftonts tot mijn groote verwondering , en vermaak , hoe 

 yder van defeongebore Veen-Moflèlen, fchoon ze nog 

 alle in der zeiver membrane lagen , haar zeer lang- 

 zaam om wentelden, en dat niet voor een korte tijd ^ 

 maar eenige behielden hare beweginge, gantfchedric 

 uren agter den anderen. 



Defe bcwegmge van yder ongeboore Veen-Mo/lèl 

 in deflèlfs membrane was te grooter vermaak , om dat 

 defèlvige in alle bewegingen , nog na de eene , of dc 

 andere zyde van de membrane , waar in ze lagen , 

 verplaatften , maar behielden aan alle kanten haar 

 even verre van de membrane , even als of wy ons 

 inbeelden dat een kloot om zijn aflè gedraeyt wierd. 

 Waar door wy dan telkens , een verandering , van 

 yder ongeboore Vcen-Moflèl gewaar wierden, want nu 

 zagen wy dc ongeboore Vecn-Moflèl op zijn plat, 

 en als dan quamen ons de dunfte deelen en het 

 maakfcl van de fchulp voor , door welk gezigt 

 wy ons konden inbeelden , hoe de fchulp in groote 

 was toenemende > en dan zagen wy ze weder op zijn 

 kant, in*t kort dit boven gemeen geneuglijkgefigt, 

 dat ik nevens mijn dogter en plaat-foyder , ontrent 

 twee uren agter den anderen was befchouwende , 

 pallèerde in aangenaamheyt veele gefigten , want op 

 wat ongeboore Veen-Moflêl wy onlè oogen lieten 

 gaan , wy zagen niet als wondere uit werkfels die 

 ons yerftant te boven gingen. 



Fig, 4,. ABCDE. vertoonen zes ongeboore Veen- 

 MolTelen , zoo als defelvige in hare membrane 

 waren leggende , die den teykenaar in hare bewe- 

 ginge 



