1 6z ANTONI van LEEUWENHOEKS 

 hooft is , en zag te gelijk , dat aan yderuyterftc 

 evnde van het verhaalt adertakje , een verhaalt üier- 

 ke vaft zat , zonder dat ik cenige bewcginge in 

 't eerft gewaar vvierde. Dog na verloop van ontrent 

 een menuit tyds , vernam ik , dat eenige Dierkens 

 haar gins ende weder begonden te bewegen > 

 waar door yder dun takje jn verlchcydè^ bogten 



wierde geboogen. « i 



Defe beweginge gefchiede hoe langer hoe fterker, 

 tot dat eyndelijk het Dierke door zijn arbeyt 

 van het takje afraakte , en weg fwom , en zoo 

 eing het ook met alle de andere , en dus was heC 

 adertakje , van alle de Dierkens die kenbaar waren , 



ontlaft. w 



Uyt dit gefigt , heelde ik my in , dat diergelijke 

 Dierkens , op yder van de gefeyde adertakjens, een 

 Eytge, of jong Dierke hadde geplaatft , ende dat de 

 zelve aldaar in groote , ende volwaflèntheyt waren 



toegenomen. , r 



Vordcrs was dit adertakjC meeft doorgaans belet , 

 met een heldere ftoffe , die ik oordeelde dat ronde 



boUetgens waren. ^ ,i j- ^- 



Dit gefigt bragt my te bmnen , of alle die ronde 



deelen , die ik daar quam te zien , niet wel Eyeren , 

 óf jonge kleyne Dierkens mogten zijn , ende dat 



uit die deelen , in't korte mede zoodanige Dicrkena 



wouden voortkomen. 



Na verloop van nog vier-cn-twintig uren be- 



fchouwde ik het adertakje weder , en zag als doen, 



dat op nieuw eenige Dierkens , die haar volkome 



wafdom hadden, aan het takje vaft zaaten, ende dat 



veeic 



