200 ANTONIvan LEEUWENHOEKS 



groot was als een luifeii ey is , ontrent welk luisjeik in 

 gedagte nam , of ik niet wel , doen ik de luis in de 

 kous lette , een heel kleyn luisje » nevens de groo- 

 te luis j hadde op genomen j om dan ik doorgaans 

 zeer kleine luisjens onder de groote verneem , die 

 ze onwetende , boven het geordonneerde getal , my 

 laten toekomen. 



De gefèide luis nu niet vindende , oordeelde ik 

 dat den felven , door het reinige van de voer, daar 

 jk geen gedagten hadde dat de luis fig geplaatfl: iou- 

 de hebbe , is weg geraakt. 



Ik trok myn fvvarte kous weder aan , niet dat ik 

 gedagten hadde , dat uit de luis-eyeren jongen fouden 

 voortkomen , maar alleen om te fien hoe verre 

 dit jonge luisje in fes a agt dagen in grootte foude 

 toenemen. 



Na dat nu volkome tien dagen waren verloopen , 

 dat ik eerft de luifen in de kous hadden geplant , hadde 

 ik nog de voorledene nagt nog volgende dag , geen 

 de minfte Jeukinge vernomen , en alfoo ik den 

 voorgaande avond wat digte by het vuur hadde 

 gefèten j waar door myn beenen feer warm hadden 

 geweeft , nam ik in gedagten , dat de jonge luis , 

 als niet konnende de hitte verdragen , geilorven 

 was. 



Ik trok dan myn kous uit , alleen om te foeken 

 na het luisje , dat ik in 't kort ontdekte , en nu zoo 

 groot was geworden , als een halfvol wallen luis , 

 (en welke luis een manneke was.) 



Maar het geene waar over ik verftelt flond , dat 

 was, dat ik wel vyf- en-twintig jonge luifen , dog 



meeft 



