Sevende Vervolg der BRIEVEN ^ enz. 393 

 weder een weynig Mannelyk zaad te nemen. 



Ontrent de middag nam ikweder een weynig Man- 

 nelyk zaad, en fag de Dierkens in 't felve nog leven. 



Des avonts de klok fes uren nam ik weder het Man- 

 nelyk zaad uyt de afvoerende zaad-vaaten , maar hoe 

 naauw ik toe lag , foo konde ik geen levend- Dierke 

 bekennen. 



Vorders opende ik de afdragende zaad-vaaten op 

 verfcheyde plaatfen , felfs tot aan de Tefticul , dog 

 ik konde mede geen levend Dierke ontdekken. 



Sien wy nu , dat de Dierkens van het Mannelyk 

 zaad, als het uyt den Haan genomen is, en ook in den 

 Haan, die foo lang alsgefeytis, heeft doot geweeft , 

 nog leven, wie weet hoe langze fullen leven, alsde- 

 felve geplaatft fijn in de warmte, om, eninhetEyer- 

 nefl: van de Henne , om niet een doir , maar veele 

 doiren, die voor een groot gedeelte het Eyerneft uyt- 

 maken , te hegten , en foo vrugtbaar te maken , te 

 meer, omdat men onvervindinge heeft, datmeteene 

 te famen koppelinge van Haan en Henne , is 't niet 

 alle , immers de meefte Eyeren, die de Henne in een 

 Maant ofte twee komt te leggen, vrugtbaar fijn. 



Ik hebbe ook wel in gedagten genomen , of niet 

 wel de doiren van de Eyeren , aan het Eyerneft zyn- 

 de , en geen hondertfte gedeelte van haar groote be- 

 komen hebbende, egtergefchapenzyn , omydereen 

 Mannelyk zaad Dierke van den Haan te onderhouden , 

 foo lang , tot dat het doir van het wit van het Ey 

 omvangen werd , en de vereyfte warmte aangebragt 

 werd, te meer, om dat wy weten dat uyt het wit van 

 het Ey het kieken fijn eerfte en mecfte grootheid 

 bekomt. Ik- 



