141 IbEA HiSTOKI^ PHYTOLOGTCTI^. farf T. 



tingunc, tam procul abfunt ab itineris fine, ut eo fakim de- 

 venerint, ubi alium adliuc ante fe facentem videant: ita vta 

 mtHr& adeo eft invia, &, ut ita 6A(id.vc\^ dcchvis & accUvis , ut, 

 quousq, etiam progresfi fimus, fuperata tamen una difHcultas 

 confpedum alius adhuc ofFerre fit folita. Credendum itaq^ 

 nobis eft, quicquid acquifiverimus, imperfeftum esfe, donec 

 omnia fecerimus : fed quoniam non omnia contingere pos-^ 

 fumus,non tamen ideo inferendum eft^nihil nobis poftea 

 tentandum esfe , illatio enim hsec oculos adeo diftorquet 

 a pradlico hominum fenfu, ut refponfione ad eam opus non 

 fit. Neq3 ratione meliori eo procedere posfumus, ut deter- 

 minemus , quid agendum fit. Propofita maxima , quae aliquis 

 fufcipir, incertitudinis maximae funt, quoad fuccesfum : quae 

 fi appareant grandis esfe momenti, licet nefciamus , quousq^ 

 obtineri queant, proponendx tamen funt nobis mcthodi , in 

 quarum extremo ufu foliim apti esfe posfumus, ut judicemus 

 de eo. Uerces dimittenda non eft ob feficuU , quse ipfam prae- 

 ftolantur: neq^ concilia ^nncifum abrumpeada , quoniam illi, 

 qui in eis fedent, prasditi non funt Ipiritu prophetiiz > seque ac 

 fapienti£, Ut concludam , quamvis parum tantum efficeretur, 

 plus tamen proponere, nos non posnitebit : licet enim nemo 

 unquam feriet /^//^/ jaculo eas petens, iis tamen propius 

 multd accedet, ac alius, qui pomii 

 jadtu petif. 



COM' 



