DeMoxa Germanica. 1 $ 



co maxime deprasdicaca nomine , quod medeacur podagra?, 

 morbo Magnatum iiiGurabili credicoj, vel falcim > fi quis alius* 

 rebelli. Celebraca primirus fuic ab Hermanno Bufchovzo , Se~ 

 niore, Trajedino, edico de eadem Tradlacu Belgico & G&rma- 

 nico idiomace, fubje&a experimencis hinc illinc > felici par* 

 tim, parcim infelici fucceffu > mirancibus plerisque qualefit, 

 & cujus originis novumhoc&inaudicummedicamentum. 



Abbiandiuncur fane peregrina omniamagis, &gratiarn 

 applaufomque merencur majorem y quam ance fores naca* 

 praecipue apud noftraces > qui genio fuo modefto indudti 

 aliena pra? fuis aeftimare coniueverunc. Nec caricas precii de- 

 terrec, mod6 curiofum quid, &quod maximum eft , ucilita- 

 temcum novicace prx fe ferac. 



Duo ergo pociftimum occafione Moxx Sinenfis hujus 

 inquificu digna fe obculere: morbus cui medecur, & reme- 

 dium^ quo morbum, non folum podagram , fed omnes in 

 univerfum quafi dolorificos infulcus > debellare pofle Vifum 

 eft. Ec hoc quidem canco magis falivam movic curiofis iii^ 

 qtiificoribus, qudminus nocumfuic ha&enus. Ignota enim 

 magnifacimus, noca vilipendimus communicer, ipsa quo- 

 tidianaafliiecudine velucfamiliaricacem indeq, concempcum 

 poft fe crahence. 



Non noftrum efl> alios jam laudare^ qui publicis Scriptis 

 inMoxam inquifivere. Quot capica, cocfencencise. Unus- 

 quisquefcirehocfacagic>acinquirere ; una camen eft & fim- 

 plex vericas, una Moxa> Iicec plura fuccedanea. Habeanc er~ 

 gd pro Moxa Sinenfi herbam exoticamj quicunquevelint:alii 

 molluginempappolam>quamclemacislepium,uc nos voca- 

 re fclemus > ofFerc, ucrumque bonum eft, noile, quid profic> 

 & quid icidemaequeprofic^idemquepra^ftecefFedtuJicetnon 

 idem fic fpecie, 



Audiamus Autorem ipfum* qui /. de Curat. ¥odagr<z> Part* 2. 

 ^./•^♦^/♦quid Moxa fic, & ubi reperiendajquasrens, refpon- 

 det, efle Mo&am tenuginolam & moUem fubftaintiam>artift- 



ciali 



