FITTA CONCINNA. 13 
maar is hier, vooral bij het mannetje, sterk met zwart gemengd. Alle overige 
onderdeden tot op de zijden van den hals zijn bleek okergeel, hetgeen op de 
zijden een weinig in het groenachtige speelt. 
Het oude wijfje gelijkt volmaakt op het oude mannetje. 
De bek is bruinzwart, van boven en onderen echter min of meer doorschijnend 
roodbruin. De pooten en nagels zijn witachtig bruin. 
De geheele lengte van den vogel bedraagt ongeveer 6 duim. Vleugel 3% duim. 
Staart IV.^ duim. Voetwortel iVg duim. Bek 10 lijnen. 
Deze soort werd door Dr. Forsten bij Bima op Sumbawa, en later door den 
heer Wallage op Lombok verzameld. 
> PIT TA BRACHYURA. 
Plaat 3, fig. 2 en 3. 
Men heeft de ontdekking dezer soort te danken aan Dr. S. Muller , die haar 
tijdens zijn verblijf op Timor, in het jaar 1829, voor het eerst opmerkte. 
Zij heeft in hare kleuren veel overeenkomst met Pitta concinna, maar zij is 
grooter; de strepen van den bovenkop zijn van het begin tot het einde smal 
en overal eenkleurig, zeer vaal en bleek okergeel, met eenen fiaauwen groen- 
achtigen weerschijn ; het zwarte schild aan de keel is de helft kleiner ; het 
groen van den staart is tot de uiterste punt der pennen beperkt; het groen der 
bovendeden trekt minder in het olijfkleurige en de geelachtige tint der onder- 
deden is warmer. 
Een jong, niet veel meer dan halfwassen wijfje, vertoont reeds een kleed, 
hetgeen van dat der ouden slechts door eenigzins valere en flaauwe tinten verschilt. 
Er is geen merkbaar onderscheid in grootte en kleur tusschen de ouden van 
beide seksen. 
De bek is zwart , de iris van het oog bruin , en de pooten zijn vleeschkleurig. 
De geheele lengte van dezen vogel bedraagt GVj duim. Vleugel 4 duim 2 tot 4 
lijnen. Staart 19 lijnen. Voetwortel 17 lijnen. Bek 11 lijnen. 
