6 PITTA MELANOCEPHALA. 
Gelieele lengte 7 duim. Vleugel 4Vg duim. Staart 1V_, duim. Voetwortel IV. duim. 
Middenteen 1 duim. Bek 1] lijnen. 
Er is hoegenaamd niets over de levenswijze dezer soort bekend. 
PITTA A TE IC A PIL LA. 
Plaat 2, fig. 2 en 3. 
I 
Men heeft de ontdekking dezer soort aan den Nederlandschen natuurkundigen 
reiziger l)r. S. Müller te danken. Zij wordt in het district Banjermassing op 
Borneo aangetroflen , en werd aldaar ook door Dr. Schwaner waargenomen. 
Zij heeft den kop en hals , alsmede de staartpennen donker zwart , maar 
laatstgenoemde vertoonen aan haar einde een fijnen blaauwen zoom. Het rood aan 
den onderbuik en de onder-dekvederen van den staart is zeer fraai , ofschoon 
zacht. De groote slagpennen hebben in het midden eenen zeer breeden witten 
band , die bij de oude mannetjes breeder schijnt te zijn dan bij de oude wijfjes , 
en alsdan zoo breed is , dat het zwart der slagpennen zich slechts aan haren 
wortel en hare punt vertoont. 
In het eerste kleed verschilt de vogel in kleur vrij aanzienlijk van de ouden. 
Het zwart van den kop en hals is fiaauw; het trekt in het midden der voor- 
hoofds-vederen in het rosse, en wordt achter de oorstreek en op de tweede helft 
der keel door eene witte, in het geelbruine trekkende tint vervangen. De overige 
onderdeden van den vogel zijn licht geelbruin , hetgeen echter op den buik sterk 
in het witachtige trekt. Het rood van den onderbuik en de onder-dekvederen 
van den staart is flaauwer dan bij de ouden. Het groen van den rug en de 
vleugels trekt in het zwartachtige. Het metaalblaauw der kleine dekvederen van 
de vleugels is vuil groenachtig blaauw. De middelste dekvederen der vleugels 
zijn slechts aan haren wortel groen , voor het overige mat wit. De wiüe band 
der groote slagpennen eindelijk is smal , of in andere woorden , slechts ongeveer 
eenen duim breed. 
