4 PIÏTA COERULEA. 
De geheele lengte van den volwassen vogel bedraagt ongeveer 9 duim. (Parijs, 
voet). Vleugels 5V3 duim. Staart 2V^ duim. Voetwortel IV,; duim. Bek IV,. duim. 
Onderlinge verhouding der slagpennen ongeveer als bij de Pitta maxima. 
Deze fraaije soort werd tijdens het bestuur van Sir Stamfort Raffles te Ben- 
koelen op Sumatra ontdekt. De heer S. Miii.LER verkreeg gedurende zijn verblijf 
aan de zuidwestkust van dit eiland slechts een zeer jong mannetje, in de maand 
Junij 1834, aan de helling van den berg Singalang, gelegen in het district 
Padang , in eene afgelegene sombere vallei , die even als de geheele omstreek , 
met hoog oorspronkelijk bosch bedekt was. 
PITTA MAXIMA. 
Plaat 1, fig. 4. 
Deze groote en fraaije soort werd door den Nederlandschen natuurkundige , 
wijlen Dr. JForsten , in het jaar 1840, in het landschap Gilolo op het eiland Hal- 
mahera ontdekt. 
Zij is hoog op de pooten en, behalve dat, zeer kennelijk aan hare kleuren. 
De bek is een weinig korter dan het overige gedeelte van den kop en geheel 
donkerzwart. De pooten en nagels zijn bruinachtig vleeschkleurig. De vederen van 
den bovenkop en nek zijn tamelijk verlengd. 
De geheele kop met de keel, de hals van achteren en aan de zijden, de rug, 
de schoudervederen en de staartpennen zijn eenkleurig zwart. De krop en de zijden 
van den romp vertoonen een fraai wit, hetgeen in eene geelachtig rosé tint speelt. 
Het midden van borst en buik, als ook de onder-dekvederen van den staart zijn don- 
ker ponceau-rood , hetwelk van het wit der zijden van den romp door zwart afgezet 
is. De onderzijde der vleugels is zwart , even als de groote slagpennen , die echter tegen 
het einde van hare eerste helft van eenen breeden witten band voorzien zijn. De kleine 
slagpennen zijn mede zwart , maar langs een groot gedeelte der buitenvlag met vuil 
blaauvvachtig groen gezoomd. De vleugel-dekvederen hebben eene witachtig me- 
taalbhiauwc kleur, die echter op de groote dekvederen in het groene overgaat. 
