DACELO CHLOKIS. 27 
te licbben ; de jongen hebben daarentegen flaauwere tinten , het wit trekt uiin of 
meer in het roestkleurige, de vederen van den hals, den krop en de borst heb- 
ben zwartachtige , die der vleugels vaal rosse zoomen. 
Men merkt ook somtijds , volgens sommige streken , die de soort bewoont , 
wijzigingen in de kleuren op , die echter zeer gering en niet standvastig zijn. 
Slechts van de voorwerpen van Nieuw-Guinea en Australië zou men kunnen 
zeggen , dat zij den bovenkop meer eenvormig olijfgroen hebben dan die uit 
andere streken. 
Volgens den Vicomte de Bocarmé wordt deze soort op Java menigvuldig en 
van het zeestrand tot in het hooge gebergte aangetroffen. Zij zet zich , om haren 
buit te bespieden , op Mangle- ea Tamarindeboomen , en zelfs op de bladen van 
den Kokospalm. Haar oog is zoo scherp , dat zij , tot op honderden passen afstands , 
de pieren ontwaart, zoodra deze even den grond doorboord hebben. Zij begeeft 
zich alsdan onmiddelijk naar de plaats waar zij de pier ontdekt heeft, haalt 
haar langzaam uit den grond , en zet zich , na haar verslonden te hebben , op 
eenen aardhoop of een steen , of keert naar hare eerste zitplaats terug. Hare 
vlugt is langzaam, in vergelijking met de schielijke vlugt der Visch-IJsvogels. 
DACELO SANCTA. 
Plaat 10, fig. 1. 
Deze soort heeft groote overeenkomst met Dacelo chloris, en onderscheidt 
zich daarvan slechts door mindere grootte en doordien het wit van den hals en 
de onderdeden , met uitzondering van de keel , door eene licht rosse kleur ver- 
vangen wordt. Haar kring van verspreiding is overigens ook beperkter, vermits 
zij westelijk en noordelijk van Borneo nog niet werd waargenomen. De overige 
streken , waar men haar heeft aangetroffen , zijn Halmahera , Ternate , Boeroe , 
Amboina , Ceram , Lombock , de Soela- en Aroeeilanden , Nieuw Guinea , Nieuw- 
Caledonie , Australië en Nieuw-Zeeland , ofschoon de voorwerpen van laatstge- 
noemde groep van eilanden een weinig grooter zijn dan die der overige streken. 
