q, r, j, &c, qui funt numeri integri, rdici debere ex 

 valoribus iftis proximis fra£tiones quasaam, quarura 

 fumma quandoque poteft afcendcre ad numerum 

 SubtraQia itaque hac fumma fraftionum rejeQ:anearum 

 m — I €X fumma integra ;/ -^-m — i jreftat tantum n. Eft 

 vero f q-^-r-^-s femperzz;/. Ergo&c. quod 

 eratoftendendum. Idem fimiliteroftenditur devaloribus 

 proxime minoribus in fecuuda tabulae columna. Horum 

 enim fummafacit?/ — m-\-\. Accidere autem poteft ut 

 Oimnes fint numeri fraQ:i, adeoquc ut fingulis fraftio quae- 

 dam addi debeat, quo ad numeros integros reducantur. 

 Harum fraQ:ionum adje£titiarum flimma quandoque 

 conficerc poteft numerum m—i. Hoc itaque ad fummam 

 priorem n — w-f-iaddito, habetur fumma totazzw fed 

 p-]-q-{-r-\-s-{- Ergo Quod erat often- 



dendum. 



2. Ubi valores proximi exponentium p. r, j &c 

 ab eorum valoribus veris quam maxime recedunt, fum- 

 maerrorumnunquam excedere poteft numerum m — 2, 

 fi quidam iftorum valorum fuerint fraQ:i, nec nume- 

 rum m — i fi omrtes fuerint integri. Pofterius patet per 

 prsecedentia , eft enim famma valorum proxime majo- 

 jorum n-^-m — i ,& fumma proxime minorum n — m -f-f , 

 quarum utraquc a fumma valorum verorum exponen- 

 tium/?,^, r, j, &c, qus eft , differt numero m — i, illa 

 quidem in exceffu , haec in defeftu. Prius vero inde col- 

 ligitur , quod fra8:iones rejcQianea; vdl adjeftitiae ad ijii- 

 nimum conficiant unitatem. Hinc in binomiis, ubi 

 »/zz2, f» - 1 — I, :& m — 2 ZZD fijmma errorum .maxi- 

 morum, fi valores proximi fuerint numeri frafti, eft 

 iKilia, vero integri, eft unitas; In trinomiis, oibi 

 m^%m — I Z- 2 , w — 2 zz j ,iiimma error um maxirao- 

 ram in primo cafn efti, in (ecundo, 2, &: ita porro. 



Reftat igitur ut jam oftendamus, quid fa6to opiB 

 fit|, iibi valores exponentium j, &o .beneficio 



limi- 



/ 



