Beitrag zur Geschichte und Pathologie des Älhinismiis partialis etc. 7 



aliud esse, nisi mutationcm coloris cutis ad albidius factam a pituita, viscida et crassa. 

 Galenus vero lib. 14. metliodi cap. 17. dixit leucen esse ex eorum morborum genere, qui 

 fiunt ex mutatione partium solidaruin; immo dixit mutari quoque carnem in bac affec- 

 tione, sit vero bujusmodi morbus ob errorum facultatis nutritoriao; quando scilicet fa- 

 cultas liaec loco sanguinis giguit joituitam, aut saltem sanguinem pituitosam, quo diu 

 caro ipsa nutrita habitum quendam suscipit, ita ut facile omnia in albedinem conver- 

 tat, ex quo non jam caro, sed potius alba caro dicenda est; nam etsi male nutrita caro 

 adhuc maneat ; tamen valde transformatur ; eo quod pro rubra, Semper albida erit, per- 

 inde, dicit Galenus, atque videmus locustas, et ostrea senqier alba fieri. Dices, si in 

 leixce caro ita albida fit, Iiis rationibus, cur est, quod bac aflPectione magis tentantur 

 manus, quam pedes; videmus enim semper in leuce magis manus pedibus laborare? 

 Huic problemati satisfacit Alexander üb. I. problem. 146. ubi scribit, idcirco pedes minus 

 laborare e leuce, quam manus ; propterea quod cum pedes magis exerceantur, pituitosus 

 bumor in iis magis discutitur et propterea efficitur, ut caro eorum non ita efficiatur, 

 quemadmodum manus, quae quoniam non ita exercentur, neque ita pituitam consu- 

 munt: binc est, quod magis leuce, quam pedes laborant; ex bis itaque omnibus per- 

 spectum esse unicuique potest caussani materialem buius affectionis nullam aliam existere 

 nisi pituitam \dscidam et crassam. Divinus Plato in Timaeo scribit pituitam albam in 

 corpore nostro duos effectus facere; si in cerebro retineatur, inquit, facit epilepsiam; si 

 vero extra cerebrum, et i^er summum corporis spiramen suscipiat, facit alpbos et vitili- 

 ginem. Quare etiam Plato boc cognovit, leucen et alpbos fieri a pituita albida; etsi 

 eum locum non satis clare expresserit Ficinus: effectrix porro caussa bujus affectionis 

 nulla alia est, quam debiUtas virtutis nutritoriae; atque baec est natura, bae sunt 

 caussae ilUus speciei morbi, qui leuce a Graecis nuncupata est, ab Arabibus albara. 

 Alpbi autem, qui sub nomine morpbaeae ab Arabibus complectuntur, habent prope ean- 

 dem generationem cum leuce, nisi quod alpbi nigri fiunt ab bumore nigro ; sed differunt 

 inter sese alpbi et leuce ; alpbi inquam albi : primo, quia alpbi colorem cutis immutant : 

 et dicuntur propriae alj^bi secundum Aetium a/ro rov älipaiveiv, quod apud veteres 

 immutare significabat; utrique alpbi tarn albi scilicet, quam nigri differunt a leuce; eo 

 quod leuce altius mutat cutim, ita ut etiam pili commutentur (quemadmodum testatum 

 habemus apud Arist, 5. de gener. anim. cap. 4. qui similiter 10. probl. 5. dicebat solum 

 bominem leuce tentari ; quia babet cutem tenuiorem et solus canescit) alpbi vero summam 

 duntaxat cutim infestant, nec jdüos permutant: quanquam et alpbi, si vetustiores sint, 

 solent etiam pilos mutare, et altius serpere. Celsus medicus inter latinos non minus 

 diligens, quam eloquens, plures differentias nobis proposuit, quibus dignoscamus alpbos 

 a leuce; ait enim primo, quod baec omnia vitia serpunt, sed in aliis magis, in aliis 

 vero minus; subiungit deinde quod alpbus albus est sine ulla asperitudine , subasper 

 tamen non continuus; sed sunt alpbi veluti quaedam maculae albae per cutem ipsam 



