8 



Dr. Hermann Beigel. 



dispersae: leuce vero coutinua est, et quanquam etiam alplii interdum sint latiores; 

 tarnen haec est summa differentia, in leuce semiier apparet aliqua continuitas, in alphis 

 nequaquam. Alplius nigev ab alpho albo non alia ratione differt, nisi colore; sicuti 

 enim albus habet guttas albas separatas, ita niger nigras separatas. Addit praeterea 

 Celsus, quod alphi non babent difficilbmam curationem; et adnotantum dixisse Celsum 

 non difficillimam : quia, ut meminit PoUux, est aifectus övalarog. Leucfe aut nunquam, 

 aut vix recipit curationem, imo quem semel complexa est, haud facile dimittit. Neque 

 quemquam dubium teneat dictum Aetii, qui scripsit in alpliis apparere veluti squa- 

 mas; quoniam vere non sunt squamae, sed sunt, ut ait Celsus, guttae quaedam, 

 quae squamas aemulantur. Avicenna ponit diflferentiam iuter materiam leuces et al- 

 phorum; ubi scripsit, leuces materiam esse crassiorem, alphorum vero subtiliorem; 

 sed quaeret aliquis, quam ob rem Graeci non fecerint duas leuces species, quemad- 

 modum fecerunt Arabes. Respondeo jure Graecos non fecisse duas species, quia de- 

 duxerunt hoc nomen leuces ab albedine: jam vero absonum est dicere leucen nigram, 

 quasi dicamus albedinem nigram. Arabes autem, qui nnncuparunt albaram, potuerunt 

 proprio spiritu facere Las duas species; quanquam id non est ignorandum, albaram 

 nigram apud Avicennam, et Arabas non esse vitiliginis speciem, nec vitium coloris cutis, 

 sed jiotius speciem impetiginis excoriativae, atque ipsissimam esse Graecorum lepram. Non 

 est etiam hoc in loco illud ignorandum, diflferentiam esse inter leucen et leucophlegma- 

 tiam; quia leucophlegmatia , ut docet Gal. 5. de locis affect. et 3. de siraptom. caussis 

 est species hydropis, in qua totus fere corporis sanguinis pituitosus redditur, atque 

 Universum corporis ambitum occupat, alias a Graecis appellata dvci aaQxa; est enim 

 alia leucophlegmatia, de qua loquitur Gal. 3. epid. com. 3. tex. 70. quo in loco scribit 

 leucophlegmatiam esse morbum quendam, in quo caro fit mollis, subtumida, alba. Unde 

 apparet quod non est eadem, quae leuce: quia in leuce non adest caro subtumida; sed 

 vel complanata, vel depressa. Caussae antecedentes leuces, et alphoram plurimae sunt, 

 et primo tempus anni, de quo dicebat Hii)pocrates 3. Apborism. 20. quod vere iiunt vi- 

 tiligincs et leucae; et ratio hujus est: quia tepore aeris bumores in corpore agitantur; 

 unde fit, ut a natura ad extimas partes demandetur humor, (pii postea cuti infixus 

 faciat modo vitiliginos, modo leucen. Regio quoque videtur esse inter caussas antece- 

 dentes hujus affectionis"; nam habetur apud Phitarc. 3. sympos. 5. Barbaras gentes et 

 Judaeos leuce maxime exerceri. 



Hafonref fer*) gebraucht Vitiligo nur für Alphus, worunter er einen einfachen 

 l'iginentinangel der Haut verstellt, während Leuce, nach ihm sich über die Umgebung 

 erhel)t, wobei auch tlie auf der entfärbten Stelle befindlichen Ilaare an der Entfärbung 



') IlnySoyjiov (((oko^iQfiov etc. von Ilaf'enreffcr. Tübingen 1G30. 



