с. Kenig fVtmd und Italien. 41 



vero Romanorum impérium discissum patiare, tibi uni incumbenSj tolerare non possumus ; 

 quod segnis antimpcratorem Bavarum arreplis Caesareis signis tuam invadere Italiam passas 

 sis, cum possis obstaré, quod Caput erigere, cum possis deprimere; quod in le tanlum 

 ordiri nefas perfidos oblocutores, nedum implere, ab ipsis primordiis non proliibuisti : 

 tu») salis exemple doces, quod res tanta imperii ubique tremendi male gesta sit, et nonnisi 

 suorum principům negligentia ad hanc usque parviiatem decreverit. Et quid obstat, quo- 

 rainus id credatur? cum imperiaiis nominis inimicos, Guelfos scilicet, Florentinos praecipue, 

 qui sc factionis ejus principes faciunt, qui divinas aquilas et victricia mundi signa patibulis 

 opprobrio dedere, qui semper pcrseculi fidèles іп)регіі omni n)art%rii génère petierunt et 

 detestabili crudelitate necarunt, inlra Italiae fines degere et a debilibus initiis eam pestem 

 in tantas vires excrescere majores tui tulerint? Quid vetera queror? Sentis in tc murmura, 

 et taces ; sentis hostiles conalus, et nun prohibes; inio et vides periculum, nec moveris. 

 Sensisti primum, idque dudum, ab Florentia oraleres ad hos scilicet, quibus eligendi Caesa- 

 ris jus est, frequentare; nec clam te fuit, quas in te callidi oblocutores fingerent querelas, 

 quod honorem illum negligis, quod imperii rem nedum diminui piger sustuleris, sed quod 

 imprudens ipse destrueres, et quod propterea deponendus sis, eligendus dignior. humane 

 generi utilior, quasi male gestae rei condolentes et salutis omnium curiosi. О dolosam 

 machinatienem ! Fingunt odisse, quod diligunt, optare, quod nolunt, postulare, quod fugiunt. 

 Tuorum enim, dive Caesar, tuaque stant etiam negligentia. Vae sibi ab optimi principis dili- 

 gentia! non esset illis locus super faciem terrae. Nestrum erat, hoc queri, qui illos in 

 patientia tua tot annos tulimus. Utuntur in te causa nestra, ut, quod ederant, sacrum impé- 

 rium amare videantur, ut figmento iniquum contegentes prepositum facilius laedant; adjicientes 

 maledictis eorum, quod ducem Mediolani crescere nedum passus sis, sed eum rebus imperii 

 denans in illud armaveris. Sed tcstis est deus, et tu non ignoras, quantis periculis, labo- 

 ribus, sumptibus ipse et majores sui imperie perpétua fide se gesserunt. Nisi conslantissimus 

 iste dux, vestri nominis cultor, eis ebstitisset, cenatus eorum irritasset, esset jani nullum, 

 esset jam Italia parricidai'um , sollicitudine barbarorum hnstium , sub turpi Servitute posses- 

 sio; censtatque nihil sibi amplius in Italia habere impérium, nisi quantum fidelis ipse ser- 

 vant. Idee illis moleslum est, quod illum apud te carum habeas, quod titulis, quod heno- 

 ribus efferas, quibus hostis est, quicumque Romane fidelis imperio. Non segnitiem luam 

 oderunt bilingues detractores, sed defensoris sellicitudinem. Et quid non moliti sunt in 

 illum pertinaces inimici? insidiis, dolis, conjurationibus, seditionibus non est numerus: 

 quanto putas studio in eum tetam Italiam convertere conati sunt! Summum pontificem, 

 Ladislaum regem sibi saepe, sed frustra advocaverunt, et quondam male suasas, Ferrariam, 

 Boneniam, Mantuam, Paduam sibi cenfoederaverunt , invaserunt Lombardes, centigitque ut 

 deo praevie modico minus Mantuam caperemus. Nunc usque eorum effrenatis ausibus con- 

 grua übjecimus lora. Nonne et olim sibi visi nil proficere, omnes Gallias, omnem barba- 

 riem in ducem Mediolani trahere orditi sunt? suae reipublicae possessionem, si in eum irruant, 

 eis datures se polliciti? Nihil intentatum relictum est. Cum autem eorum ubique notissimi 

 mores sint, susceperunt ab hominibus, quas praebent aliis, nugas, cautis scilicet, sibi eventus 



Abb V, 5. B. 6 



