78 Palacký, über Fcrmelbücher: Beilagen. 



74. 



Sig.ismundus Hang, rex collegio Cardinalium R. Eccl, injurias a Bcnifacio pp. perpessas queri- 



tur (Cap. H, 3. /. 31.; 

 1403, m. Aug. 



Rex Hungariae scribit cardinalibus invective conquerendo de domino papa. 



Reverendissimi patres in Christo, amici carissimi! Devoiionem ac sinceram fidem, 

 quas erga sacrosanctam Romanám ecciesiam domus nostra semper liabuit, loto огЬі cre- 

 dimus esse notas, пес veslrum venerabilitas ignorât, quomodo divae recordationis genitor 

 noster, a principio hujus pestit'eri scismatis, partem Urbani VI semper fovit, et usque ejus 

 obitum in ejus obedientia perseveravit. Et profecto, si genitor ipse noster usque ad liaec 

 tempora vixisset, non ambiguimus, quod jam dudum terminům hujus perniciosi scismatis 

 laeta Christianitas habuisset; verum et nos per viam paternam ambulantes, usque ad haec tem- 

 pora debitam obedientiam, primo Urbano praenotato, doinde Bonifacio successori suo, nunc 

 Romano praesidenti (sie), constanter servavimus et nunquam regibus et principibus de con- 

 trario nos soUicitantibus voluimus, licet magna et multa nobis praemia promitterent seu pro- 

 ponerent, aliqualiter assentire. Praeterea, postquam hujus regni sacro fuimus diademate 

 coronatus, totus orbis non ignorât, quod semper adversus perfidos paganos Romanaeque 

 ecclesiae hostes scismaticos, continua bella gessimus, personam nostram cunctis exponendo 

 periculis, nullisque parcendo laboribus vel expensis; ad quam rem magis auxilia aliorum 

 Cliristianorum undique conquisivimus , quorum multitudo inenarrabilis pro Christianitatis 

 defensione saevis occubuit gladiis paganorum. Qu;intiim vero Ungarici sanguinis a die 

 nostrae coronationis usque in hodiernum manu paganorum efFusum sit, quanta bella cruen- 

 tissima gesta sint, quanta vero damna hoc regnum nostrum , quod in hac orientali plaga 

 Christianitatis est scutum, passum sit, non possumus enarrare. Haeccine, qualem fructum, 

 qualeque meritum pro tantis beneficiis reportamus ? tacemus illatas gei mano nostro Roma- 

 norum regi contumelias, quem privantes imperio Romano, (sie) et nostras duintaxat injurias 

 recitamus. Siquidem ipse Romanus pontifex nihil aliud die noctuque cogitare videtur, 

 nisi ut modum inveniat, quomodo nos possit ejicere de hoc regno ; nam tot et tanta mala 

 atque scandala in regno nostro seminavit, nostrum excidium omnibus modis quaerens, quod 

 hoiror est audire, quae fuerunt flagitia immania scelera prohdolor perpetrata. iNam ultra 

 quam XX millia hominum ferro, igne, fame perierunt ; quot autem ecclesiae combustae ! 

 quot monasteria spoliata! quot claustra desolata! quot exeniedochia (sie) destructa, incredi- 

 bile dictu est; praeterimus villarum incendia, pauperum spolia, viduarum et orphanorum 

 gi'avamina, virginum stupra, matronarum adulteria, quibus onmibus non fuit numerus neque 

 modus. Sed inter maxima damna merito conputari potest, quod nisi forent ista regni 

 nostri disturbia suggestione papae suscitnta, profecto ex quo divina dementia per Tartaro.s 

 Turcorum rabiem eliserat, facile nobis erat omnes partes transmarinas a Turcorum tyran- 

 nide liberare. Verum haec disturbia adhuc ex parte detinuertmt nos, et ab opere tam lauda- 

 bili, licet cum gravi moerore nostri animi, retraxerunt. Et profecto, nisi divina justitia 



