R, Studienwesen , Sitten. 153 



direxerunt, et meam innocentiam quibusdam criminosis, quamvis nugacibus objectibus, quan- 

 tum in ipsis fuit, polluerunt et infecerunt, dei timore postposilo et omni aequitatis régula 

 postergata? О deus ultionum, judica causam meam de gente non sancta! Tu domine Sa- 

 baoth seis improperium meum et confusionem meam. In conspectu tuo sunt omnes, qui 

 tribulant mel Effunde super eos iram tuam, et in furore tuo comprehende eos! Nam de 

 impietate convenientes in id ipsum, dixerunt apud se, non recte cogitantes: eradamus eum 

 de regno Boemiae , et in ipsius indignationem dominos imperatorem et Pragensem arehi- 

 episcopum accendamus; gravis est nobis ad videndum, abstinet se a viis nostris, et impro- 

 perat nobis puncta legis et diffamât in nos puncta disciplinae nostrae. Hoc dixerunt et 

 erraverunt. Excoecavit enim eos malitia eorum proh invalide, et ad sugillandum circinatio- 

 nis nefas aemulorum meorum habet (sic). Et quis tam scelestum crimen sufficienter deploret ? 

 Alius Cicero non exstat. Quae enim satyra, quaeve tragoedia hujus immanitatem detracto- 

 riae labis valebit describere? Quibus poëtarum involucris tam infastum invidiae morsum, 

 Maro suo fulgurante eloqtiio poterit depromere? Expalluit vultus, spiritus penetralia cordis 

 linquentes defecerunt, dum ad intervenientium relationem funestae detractionis stimulos, qui- 

 bus ictus confodior, persensi. Et hoc me vehementius recolente percellit, hoc nimirum 

 amplius in extasim mentis dcducit, quod hos graviores honoris mei hostes reperi, quos 

 in meam amicitiam quodam familiari nexu credidi adunatos; sed res in oppositam qualita- 

 tem est versa, dum liii, quos Pragae constitutus tamquam fratres dilexerim, in meam de- 

 bacchantes perniciem et status mei honorem sugillantes, in me famosos scripserunt libellos, 

 et Henricus de Oyta aput nonnullas graves personas, excusare volentes, in me praeter me- 

 ritum sui livoris aculeos impresserunt, et me per vicos et compita mordaciter et menda- 

 citer in fabulam vulgi , quantum in ipsis fuit, tradiderunt, et ut verius, quod gestio, elo- 

 quar, prodiderunt. Et hiis non contenti, se contra me constituenles partem, pecunias uni- 

 versitatis vestrae et contra multorum voluntatem dicto H. ad Romanám curiam miserunt, et 

 thesauros vestros pro certis negotiis universitatis honestis congestos disperseront et dilapi- 

 daverunt pro suo libito voluntatis. Et ne forsitan aliquis cynedus, non causam pro causa 

 assumens , hoc factum approbet ex casu pro tune émergente, quia piuni factum non débet 

 in partem impiam retorqueri: ideo liceat trayco more tam nefastis conatii)us occurrere, 

 impietateni stilo pietatis illicam detestari. О pietas eorum severitate atrocior! О effectus, 

 omni adamante durior cl Rusiride inexorubilior ! Estne pietas, ubi profecto fas et jus exu- 

 lant, leges prosternuntur ? animae périt Caritas fraternalis, dum H. ex pielate juvatur, Adal- 

 bertus hostililer impugnatur; dum ille laudibus efferlur in coelum, hic calumniis dejicitur 

 in abyssum. Non invideo laudi Henrici, sed adteror probris Adalberti. Nihil Henrico laudis 

 ademit Adalbertus , nihil injuriae intulit, nihil criminis objecit. Videat H. quem sine Adal- 

 berti culpa in laqueum inspcratus incurril, et ne inficiari videar, quod per me gestum est, 

 ipsi non obseraiis sed liberis sensibus judicale: Articulos in favorem fidei ad Romanám 

 sedem deduxi, fateor; H. criminaliter accusavi? infitior. Universitäten! Pragensem infamavi? 

 ne^o. Articulos praefatos auditoribus camerac apostolicae denuntiavi, non infitior. An 

 nefas puiabo, quod perplexas et nodosas orthodoxae fidei senlentias, in quibus fidelium 



Abh V, 5. B. 20 



