154 Palacký, über Fcrmclb'âcher : Beilagen. 



polest nutare sinceritas et dt-ludi simplicitas, ad tribunal sacrosanctae Romanae sedis, quae 

 dco volente caput omnium et magistra est, tanquam devotus filius deduxi? Num crimen 

 incurri, dum rudern et indigestam quaestionem variarum fidcrn langentium massam polien« 

 dam manu supremi artificis ad forriacem, in qua omnis absumitur erroris scoria, deducere 

 curavi? vel si quod in illa informi vcibonim nostrorum congerie, quam in Pragensi vestra 

 universitate ego et praefatus H. conflavimus, vidctur ineptum , peritioris opificis torno cor- 

 rectum , pulchrioris formám sumeret operis, et adhibita castigatioris examinis lima ехрг)1і- 

 tum ad unguem, absque conscientiae offensa in mentem fidelium omnium, naevo carens 

 erroris, irrefragabiliter tenendum prosiliret? Scitis enim domini carissimi et magistři, quod 

 dum alias inter me ex una et memoratum Henricum de Oyta parte ex altera orta fuisset 

 de et super certis arliculis in civitale Pragensi quaestio, fuissetque per me contra con- 

 clusiones H. aliquantulum replicalum, nonnulli forsitan simplices, et quidam etiam scioli, 

 dissectabaniur et discordabant in partes, illis hinc inde opinioni faventibus, hiis alteri 

 applaudentibus , nee esset in praefala civitate aliquis, domino dumtaxat arcliiepiscopo ex- 

 cepto, et ipso in parte arduis faclis domini imperatoris extra dictam civitatem occupato, 

 qui quaestionum illarum posset ambiguitatem dirimere et ipsarum ditficultatum solvere, et 

 intellectum aperire, fieretque fluctuatio mentium et in praemissis discidium non modicum 

 animorum: ego, cui super praemissis articulis fuerat indictum et impositum per vicarium 

 domini archiepiscopi Pragensis silentium, tunc ad lempus reticui et illis vicariis ob reveren- 

 tiam domini archiepiscopi reverenter parui, et scismatis evitans occursum, et obedire volui, 

 vel saltem me obedire simulavi, quoniam deo magis quam hominibus parendum, ut Petrus 

 apostolus in actibus apostolorum asseruerat. Sicque perpendens, quod ex mea taciturnitate 

 pluribus, qui me et H. disceptantes audierant, magnum posset conscientiarum obrepere peri- 

 culum, indui mente virum, et arma ťidei capescens, expergefaclus a somno, duxi praedictos 

 articulos examini sanclae Romanae ecclesiae praesentandos. Nec in hoc facto meae ammo- 

 nitionis fiaiernae praetermisi regulam, quominus ipsum H. ad correctionis viam induxissem; 

 quin imo per aliqiios praesentes hic monui ipsum, ut dicta sua aliquantulum temperaret; 

 quod dum facere nollet, ego, ne veritas falsitati cederet, in favorem et pro favore fidei, 

 non invidiae actus stimulo, absque strepitu et figura judicii per modum simplicitatis et cari- 

 tatem denuntiationis, non per modum accusationis, criminationis , delationis aut cujusvis 

 alterius civilis aut canonicae ad poenam talionis, inscriptionis, obligaiionis aut dampni et 

 interesse solutionis me astringens, praefatos articulos, servari cupiens conscientias plurimo- 

 rum, extra Judicium et extra judicia, venerabili viro domino auditoři camerae apostolicae 

 iradidi, et ut super praemissis articulis conscientiis multorum consuleret, acceptis sibi vene- 

 rabilibus in theologia magistris malura dcliberatione praevia eidem domino auditoři humiliter 

 supplicavi, nec me in prosecutione dictorum aiticulorum in partem constitui, nec ipsos, nisi 

 citatus fuissem, post ipsorum devolutionera ad curiam, prosequi volui, nec me ad prose- 

 quendum eosdem ingessi, prout hoc evidenter est notuni super hoc confectum publicum 

 instrumentum ; tamen praelibatus H. partem me faciens, voluit, sed non valuit me persona- 

 liter in curia detinere Romana usque ad causae diffinitionem. Dominus autem auditor prae- 



