Beilage 6. Des Aeneas Sylvius Leben Kaiser Sigmunds. 111 



fuk, obtinuitqne apud Constantiam provinciae Moguntinae , quae insignis urbs est supra 

 lacum Brigantinum in agro Pdiaetico, concilium indici, missaeque sunt convoeationis litterae 

 ad annum. Post ipse Constanüam venit, et in tempore concilium coepit; Johannesque ad- 

 venit, sed cum mentes patrům intelligeret, quia pro расе ecclesiae cedendum esset, fugam 

 feeit, atque in terris Friderici ducis Austriae se recepit ; nam fidem ejus mercatus fuerat. 

 Tuebatur itaque Johannem Friderieus, ob quam rem irritatus Sigismundus adversus Frideri- 

 cum arma tulit; advocatis Suicensibus, ut quae râpèrent sua essent concessit; civitatibusque 

 quae vellent ad impérium redire relicta domo Austriae permisit; ob quam rem plura oppida 

 alienata sunt í Iii domui usque in hanc diem. Itaque territus Fridericus revocavit proposi- 

 tum ; Jobannes autem, cum ex Brisaco in Gallias transire vellet, captus est, ac demum pon- 

 titicio privatus et in carcere conjectus; de quo sub Martino liberatus est, ut supra diximus. 

 Gregorius autem sponte resignavit papatum. Bestabat itaque solus Benedictus, qui pacem 

 turbabant (sie), quem solae sequebantur Hispaniae. Ad hunc igitur profectus est Sigismun- 

 dus, et inter eundum apud Camberiacum Amedeum Sabaudiae comitem erexit in ducem. 

 Venitque ad Benedictum in Perpiniano, quem allocutus flectere non poluit ut papatum pro 

 расе ecclesiae resignaret. Sed allocutus est reges Hispaniarum, in Narbonaque cum natione 

 Hispanica concordatus est, ut tota natio a Benedicto recederet, fieretque nova invocatio no- 

 mine nationis in Constantia et tunc venirent Hispani ad concilium; ac sie factum est. Unde 

 postea Martinus concorditer electus est. Et sie labore atque industria Sigismundi schisma, 

 quod annis circiter quadraginta duraverat, extinetum est, paxque facta. Hoc etiam tempore 

 perrexit in Galliam et Angliam Sigismundus, pacemque inter duos reges composuit, quamvis 

 parvo tempore durarit. Exinde cum jam Vinceslaus interisset, ad eumque regnum Bohemiae 

 pertineret, in Hungaria vero magni motus essent propter Turcos insultantes: consilium cepit 

 quid agendum, an Bohemia esset adeunda, an succurrendum Hungaris. Quatuor tunc con- 

 siliariorum genera apud Sigismundum fuere : Italicorum, Teutonicorum, Hungarorum, Bobe- 

 morum; quos seorsim deliberare Caesar voluit. Bohemi et Itali petendam Bobemiam, prius- 

 quam novitas ulla oriretur, post facile succurri posse Hungaris, censebant; nam si prius Нип- 

 gariam peteret, posset sibi adversus Turchos ut prius sinistre succedere, et tunc Bohemi eum 

 contemnerent et Hungari. Teutonici autem Hungarique consultarunt prius Hungariae succur- 

 rendum; nam nemo eo temerilatis pergeret, ut regnum suum vellet Sigismundo removere. 

 His adhaesit Sigismundus, sed sinistre evenit. Nam etsi Hungariae succurrerit et admodum 

 ultra removerit Turcos, Bohemi tarnen, qui jam seditionem fecerant, Ussistarumque seque- 

 bantur haeresim, Sigismundum ad se venientem reeipere noluerunt. Ob quam rem exerci- 

 tum maximum congregavit. Nam electores omnes totaque nobilitas Alamanniae cum eo fuit; 

 ajunt enim numerům equitantium circiter LXX millia fuisse ; obsidionemque ante Pragam 

 statuit. Sed cum principes admovere urbi machinas vellent, lapidesque jacere, et insultum 

 facere, noluit Sigismundus; veniebant enim ad eum secreto Bohemi sub specie proditionis 

 suorum, dicebantque sibi: quid tu obsecramus tuam urbem destruis? an non melior erit tibi 

 intégra quam diruta? suadebantque ut principes dimitteret, nam civitatem sibi e vestigio tra- 

 derent, eumque sie dietim in verbis tenebant ; quod animadvertentes principes, paulatim ab 



