i 12 Palachy 's italienische Reise. 



eo recesserunt. Ipse autem cum paucis relictus, cum speraret se intromitti, mox hostium 

 cuneos contra se exire vidit, vixque amissis pluribus evadere potuit. Theodorus tunc de 

 Valleperga cum eo fuit eques insignis, qui vim Bohemorum mirilice repressit, spatiumque 

 fugae praebuit Sigismunde Post haec iterum in Hungaria passus est diversos motus Sigis- 

 mundus. Begnum quoque Poloniae administravit, cum rege Angliae magnas amicitias liabuit. 

 Exin cum Poloni sibi essent infesti, Vitoldum magnum ducem Lituaniae sibi conciliavit, quem 

 etiam in suis doininiis visilavit, obtulitque sibi coronam; nam Litvaniam, cum esset amplissi- 

 ma patria, in regnum erigere volebat, ut a jugo Polonorum reduceret. Jamque invitis Polo- 

 nis Vitoldus cum Lituanis rem aggrediebatur, sed ante mortuus est, quam res perfici pösset. 

 Cum apud eum Sigismundus foret, omni die nova munera reeepit. Idem Sigismundus cum 

 rege minoris Persiae foedus liabuit, ut Homorat Turcorum imperatorem Europa expelleret; 

 plures quoque in ejus curia et Graecos et Turcos babuit, ut qui magni fuit animi. Kursus 

 quoque cum Martinus papa expedilionem fieri contra Ussitas mandaret, Sigismundus Nořím* 

 bergam venit; nam res illa per Brandam inchoata, per Julianum finiri debebat. Dedit itaque 

 rebus ordinem Sigismundus, et cum interesse non posset, nam petere Italiam decreverat, Fri- 

 dericum marchionem Brandeburgensem expeditioni praefecit, malis tarnen auspieiis, ut alibi 

 diximus. Ipse autem Sigismundus multis conventionibus cum Filippo duce Mediolani factis 

 et infectis, tandem ex arbitrio Filippi intravit Italiam, nec plures duxit gentes, quam ille vo- 

 luit, coronatusque Mediolani est, sed numquam Filippus eum visitavit, sie enim convenerant; 

 stabat enim Filippus in Abbiate, Piceninoque Mediolani administrationem commiserat. Gi- 

 beiii suspecti babebantur, ne Sigismundo adbaererent ob impérium, Guelfique regiinen tene- 

 Bant; sed i 1 1 i tarnen noctu ad Gasparem Slik Brunoriumque veniebant, mulüsque modis dare 

 se Mediolanum régi offerebant, nam de tyranno male conlenti erant, sed numquam Sigis- 

 mundus acquiescere voluit, ne quid proditionis sibi ascriberetur, cum dux ejus fidem secutus 

 fuisset. Interim coepit apud Basileam concilium, quod augeri Sigismundus mandavit, quam- 

 vis Eugenius illud dissolvisset, jussitque praelatos accedere, et Filippus quoque suos praela- 

 tos destinavit. Nam ambo tunc inimici erant summi pontificis, qui Venetis ac Floientinis fa- 

 vere videbatur, statuerantque coronam imperialem ab Eugenio non petere sed extorquere ; 

 nam et armorum viribus infestabant eum et scriptis concilii, multumque animi concilio prae- 

 stiterunt aureae literae Sigismundi, quibus invariabilem concilio promisit obedientiam. Sed 

 Eugenius Venetorum ac Florentinorum et suis fretus viribus admodum restitit. Venit autem 

 Sigismundus usque Lucam absque impedimento. Sed postquam illic fuit, dux Mediolani, 

 qui menstrua dabat stipendia cessavit; ejus quoque exercitus in Tuscia per Florentinos Mi- 

 cbelectum Sfortianum conflictus fuit. Itaque destitutus omni auxilio Sigismundus videbatur; 

 nec enim retrocedere décorum erat, nec ultra procedere tutum. Aggressus tarnen res arduas, 

 Structis aciebus Arnum invitis Florentinis transivit. Magno autem auxilio sibi fuit comes An- 

 tonius (?) Pisanus, quem ipse in Hungaria comitem feeerat. Venit igitur Senas, ubi a civi- 

 bus tamquam pater et lionorifice et amantissime reeeptus, plus humanilatis invenit, quam cu- 

 peret. Ibi continua bella cum Florentinis babuit, exivitque ipse se (sic) ad expuynalionem 

 castroi um. Verum cum Filippus absque Sigismundo pacem cum Venetis Florentinisque fe- 



