Beilage 6. Des Aencas Sylvius Leben Kaiser Sigmunds. 113 



cisset, et ipse Sigismundus cum Eugenio concordavit. Ad quam rem saepe Gaspar missus 

 est ; Treverensis quoque antistes interfuit. Stetit autem per annum fere Senis, ac cum tota 

 familia per Senenses sustentatus est. Post Romain ivit, ibique in Caesarem coronatus est, 

 promisitque Eugenio, eum quoad viveret pro papa recognošcere; quam rem quidam incon- 

 stantiae ascripserunt, cum antea concilio assistentiam promisisset. Exinde per Perusium, Ro- 

 mandiolam Ferrariamque venit M an tu am , summus jam ducis inimicus ; ibi vicarium civitatis 

 in marebionem erexit. Exinde cum in Rasilea adversus Eugenium procederetur, instaretque ci- 

 tationis tempus, seu terminus depositionis, die noctuque quamvis aegrotus esset Caesar vehi 

 se fecit, ac praeter omnium opinionem in ipsa die termini Basileam venit, cohvocatisque pa- 

 tribus inducias octo dierum Eugenio impetravit, et iterum octo, et octo rursus, post autem 

 menšes très, in quibus obtinuit Eugenium adhaerere concilio. Ipse autem postea recessit. 

 Habuit tarnen singulares conlrovcrsias cum Filippo, eum hostem imperii appellavit; similiter 

 et Filippum Borgundum diflidavit. Venetis autem reconciliátus est, Paduamque illis, Brixiam 

 et Rergamum in feudum dédit, foedusque percussit contra ducem Mediolanu ea lege con- 

 dita, ut imperii limes Addua foret; ut quae citra raperentur (sic) Venetis, quae ultra versus 

 Mediolanum imperio cédèrent. Statuerai enim Sigismundus Filippi ducis arrogantiam com« 

 pescere, pacemque cum Venetis in ejus odium fecerat. Sed mors ejus consilia dissolvit. 

 Namque cum Bohemiam jam intrasset beneficio concilii recepta Praga et paupere regno, dum 

 in Moraviam venisset, apud Snoimam morbo affectus vitam exhàlavit. Hic etiam aliquando 

 contra Venetos irritatus probibere statuerai, ne ullae species sive aromata Venetorum in Ger- 

 maniam transirent. Quia tarnen Teutonici carere aromatibus non poterant, ordinaverat duas 

 esse vias aromatibus: nam Rbenum et Alamaniam superiorem per Januenses fulciri voluerat, 

 Austriam vero, Hungariam, Bohemiam per Danubium fulciri mandarat, mercatoresque omnes 

 Teutonicos, qui Veneliis erant, transferri Januam decreverat. Sed Filippus Mediolani dux 

 rem impedivit, non quod Venetis consuleret, sed quod Teutonicos Januae stantes, suspectos 

 habuit, ne traderent urbem imperatoriy pauperemque polius habere civitatem voluit quam di- 

 vitem perdere. Fuit autem Sigismundus egregiae staturae, illustribus oculis, fronte spaciosa, 

 genis ad gratiam rubescentibus, barba prolixa . et copiosa, vasto animo, multivolus, incon- 

 stans tarnen, sermone facetus, vini cupidus, in Venerem ardens, mille adulteriis criminosus, 

 promis ad iram, facilis ad veniam, nullius thesauri custos, prodigus dispensator; plura pro- 

 misit quam servavit, finxit multa. Hic cum Bomae apud Eugenium esset: tria sunt, inquit, 

 sanctissime pater, in quibus discordamus, et rursus in quibus concordamus tria. Tu mane 

 dormis, ego ante diem surgo. Tu aquam bilis, ego vinum. Tu mulieres fugis, ego sequor. 

 Sed concordamus in bis: quia tu large dispensas thesauros ecclesiae, ego nihil mihi reti- 

 neo. Tu malas manus habes, ego malos pedes. Tu destruis ecclesiam, ego impérium *). 

 Hinc quum miles quidam Bavarus ingentem pecuniam mutuasset, molestusque esset repe- 

 tendo, ab ipso Caesare in faciera percussus est; sed mox recognovit erratum suum Cae- 



*) ІЫ ad màrginëm: „Die de illo fatuo, qui dixit electoribus: bonum est ut res a vobis procul sit, vos- 

 que jura teneatis imperii, cum eum vellent deponere. 



Abhandl. V Folge. Bd. I. B. 15 



