Beilage 8. D. Aen. Sylv. Lehen cl. Kaiserin Barbara u. el. Königs Albrecht. 115 



nec minora damna Bohemis intulit, quam ab eis percepit. Erat enim sedulo in armis, cur- 

 rusque Bohemorum more in aciem edueebat, assiduisque laboribus militem suum ad exer- 

 citium rei militaris induraverat. Itaque unum ex omnibus vicinis Albertům Austriae ducem 

 Bohémi timuerunt; nara et saepe prostrati ab eo , et saepe fugati sunt. Cum denique Si- 

 gismundus socer interisset, mox Hungari eum in regem voeavere; similiter quoque et Bo- 

 hémi. Itaque parvo tempore duo haec sibi maxima regna obvenerunt. Sed cum in Hun- 

 gariam perrexisset, coronarique deberet, fuerunt eomplures nobiles, qui se nihil de sua elec- 

 tione scivisse contenderent, nec eum in regem volebant. Quibus Budám venientibus is ob- 

 viam exivit, iratosque nobilium animos tanta humanitatis exhibitione pacavit, coronatusque 

 est eum omni расе. Interim et electores imperii audita Sigismundi morte eundem Albertům 

 in regem Romanům elegerunt, miseruntque sibi deeretum usque Viennam. Quo tempore 

 et ego illuc veneram cum Novariensi antistite , qui ducis Mediolani legatus erat, et me in 

 societatem ex Basilea voeaverat. Hic multa consilia fuerunt, an reeipi impérium deberet. 

 Nam Hungari contrariari videbantur, nec enim bene provideri et imperio et regno suo per 

 unam personam rebantur. Sed vicit alia pars , quae aeeeptationem suadebat. Exinde rex 

 Poloniae molestus esse coepit Alberto favereque Ussitis. Tunc enim catholici Bohemi Al- 

 berto omneš obediebant, haeretici autem resistebant. Venit itaque in Bohemiam Albertus 

 cum magno exercitu; nara LXX, vel eo amplius millia equitum secum habuit. Coronatus- 

 que est Pragae. Post cum Ussitae ac Poloni dicerent regem in urbe morari nec exire in 

 campos, difiidavit rex Polonos, obtulitque eis campum ante Tabor, ubi et castra posuit 

 mansitque pluribus diebus, ut si collatis signis hostes pugnare vellent, copiam haberent. 

 Sed i 1 1 i numquam in aciem sese explicuerunt. Stabant autem ante Tabor, ut in omni ne- 

 cessitate se possent in urbem reeipere, nec ad bellum, sed ad furta egrediebantur. Exinde 

 cum impossibilis expugnatio civitatis videretur, dissoluta est obsidio incensaque castra, nam 

 satisfecisse jam judicabatur detractioni Polonorum, qui aiebant regem in campum exire 

 non audere; quod magis eis imputari poterat. Primus inter eos erat Tazsco , vir prudens 

 ac magnanimus, sed malae conscientiae, qui etsi se non partieipare in erroribus Uxitarum 

 diceret, ut tarnen magnus esset, tueri potius haereticos voluit, quam cum catholicis sentire. 

 Quippe infidelium prineeps esse malebat, quam inter fidèles medioeris. Sciebat autem se 

 primům inter haereticos esse, inter Christianos plures esse, qui se superarent. Idem ergo 

 multis bellis particularibus Albertům lacessivit, multis incendiis Bohemiam aflecit; et forsi- 

 tan si is solus voluisset, totum regnum pacem habuisset. Is quoque ad Fridericum Cacsa- 

 rem venit, quem Viennae vidi, virum pinguem, calvum, staturae parvae, loquacem, laetum. 

 Sed cum alii in concordia essent cum Fridcrico, solus iste dissensit; reversusque Pragam, 

 ut erat eloquens, plebem a devotione Friderici régis avertit; sed postea peste absumtus est, 

 haereticorum damno non parvo. Albertus autem cum aliquamdiu in Bohemia fuisset , re- 

 versus Viennam, in Hungariam repedavit. Ubi cum esset Budae, ingens clamor populi sub- 

 ortus est contra Teutonicos. Arreptis namque armis Hungari per civitatem grassabantur, 

 atque ubi Teutonicos reperiebant illico trucidabant ; tum et domus mercatorum expugna- 

 bant. Itaque füit ingens timor omnibus Teutonicis. Rex in arce se tenebat trepidum ac 



15 * 



