474 



С. В. Presl, 



SPICAINTA. — Onocleae spec. Lin. Swartz. — Blechni spec. Smith. Swartz. — 

 Lomariae spec. Desv. — Frondes dimorphae. Venae internae , simplices furcataeque , ve- 

 nuhsque apice incrassato liberae, in fronde fertili simplices distantes , in ster i l i ciebrae vel 

 creberrimae. Sori ad costam contigui et illae paralleli, lineares, continui. Indusium lineare, 

 scariosum, continuum. 



Rbizoma oblique repens, lignosum. Fasciculi vasorum in stipite teretes tenues, in 

 prima specie très, in secunda quinque. Frondes in eodem rhizomate monotaxicae, dimor- 

 phae, coriaceae, steriles profundissime pinnatifidae, fertiles pinnalae, laciniis frondis sterilis 

 falcatis, in prima specie linearibus, in altera ovatis, pinnis frondis fertilis anguste linearibus 

 falcatis basi dilatala adnatis. Venarum venularumque apices incrassati in superiore pagina 

 frondis puncto concavo subinde pellucido insigniti; in fronde fertili venae tenuiores parum 

 conspicuae et solummodo post sorum abrasum conspiciendae. Sori rêvera a margine pin- 

 narum libero remoti et costae approximati atque contigui, sed ob angustiam pinnarum spa- 

 tium liberum quoque angustum esse débet; illorum conditionem beatus Schkuhr optime 

 delineavit. Indusium a margine pinnarum remotum ideo non marginarium quemadmodum 

 in Lomariis, albo-scariosum, angustum, demum soris confluentibus et totam paginam inferio- 

 rem obtegentibus absconditum. Species una extratropica europaea asiatica et americana, 

 altera intratropica americana. — Genus Parablechno affine, differt venis in fronde fertili 

 distantibus simplicibus venulisque in fronde sterili apice incrassatis, indusio scarioso habituque 

 proprio. A Blechno, quocum species hic enumeratae confusae fuerunt, praeter alia signa, 

 jam dimorphismo differt. Denique a Lomaria differt soris non marginalibus sed costae 

 approximatis et illae contiguis, inde margine frondis fertilis libero. Nam in Lomariis indu- 

 sium est marginarium i. e. ipse margo frondis in indusium transformatur, et sorus est mar- 

 ginalis. Ipse acutissimus et in recensione generum Filicum tam strenuus Link adscribit 

 Lomariae et Steganiae indusia margini frondis adnata seu marginalia. Quodsi in Lomariis 

 genuinis sorus et indusium inframarginale apparenter observatur, haec conditio e plica ex- 

 siccationi attribuenda derivalur, nam in speciminibus minus attente exsiccalis est haec plica 

 duplex iinmo triplex, in bene exsiccalis vel maceratis speciminibus tarnen haecce plica eva- 

 nescit. Transitus et analogiae in. omni naturae regno obveniunt, et quo magis numerus ge- 

 nerum specierumque quotidie increscit, eo copiosiores hi transitus animadvertuntur. 



1. S. Borealis. — Lomaria Spicant Desv. berl. mag. V. 325. Desv. in ann. 

 soc. lin. par. VI. 287. Spreng, syst. IV. 62. Link fil. hort. ber. 75. — Lomaria borealis 

 Link hort. bot. ber. II, 80. — Blechnum boréale Smith fl. brit. III. 1135. Swartz syn. 115. 

 Schk. ic. fil. 102. t. 110. Willd. spec. V. 408. Willd. enum. 1074. — Blechnum Spicant 

 Roth fl. germ. III. 44. — Onoclea Spicant. Hoffm. fl. germ. II. 11. — Strulhiopteris Spicant 

 Scop. fl. carn. n. 1258. Weiss crypl. 287. — Osmunda Spicant Lin. spec. 1522. Flor. 

 dan. t. 99. Boit. fil. 8. t. 6. — Lonchitis altera folio Polypodii J. Bauh. hist. III. 736. 

 Moris. hist. III. 569. sect. 14. t. 2. f. 23. 



Habitat in humidis sylvaticis montium a Suecia (Linne) per Europam praesertim oc- 

 cidentalem usque in Siciliam ad Castelbuono (C. Presl) et in Lusitaniani borealem et ad 



