546 



С. В. Pretl, 



pinnis (si adsunt) rachi adnatis, fertilis longius stipitata minor et angustior, pinnis (si adsunt) 

 integris. Venae costaeformes, utrinque elevatae, venulae internae tenuissimae in maculas irre- 

 guläres inaequales saepe parallelogrammas anastomosantes, venulis internis libcris tenuio- 

 ribus copiosis simplicibus et divaricatofurcatis rectis hamatisve flexuosisve, semper apiee 

 punctiformi-incrassatis. Fasciculi vasorum stipitis nondum suffîcienter observati, ut indi- 

 cari posunt. Sorus totam paginam inferiorem obtegens i. e. acrostichaceus, tenuis, e spu- 

 rangiis copiosissimis demum fuscis constitutus. Species intratropicae, una indica, una se- 

 negalensis, reliquae americanae. 



DiiFerl hoc genus a Leptochilo maculis venularum irregularibus inaequalibus saepe 

 parallelogrammis et si species indica excipitur quoque habitu, quo haec species indica trans- 

 itům in Leptochilum efficit. Ab Gymnopteride genuina , cujus speoies vetustissima (G. 

 quercifolia) generi nomen conservari débet, differt praesertim soro acrostichaceo, cum Gvm- 

 nopteridibus sorus grammitaceus proprius est. Anapausiae respondet ergo major numerus 

 specierum Gymnopteridis a Fée enumeratarum, nam G. subsimplex est sine dubio Poeei- 

 lopteridis species. Clar. Fée in adnotatione ad genus Gymnopteris milii objicit, in hocce 

 génère varias fdices mixisse, nempe indusiatas e. g. Hymenolepidem, et pluies Niphobolos. 

 Sed Hymenolepidem indusiatam non esse, jam probare conavi, in tentamine Pteridogra- 

 phiae tarnen conditionem venarum in Hymenolepide et Leptochilo el Anapausia generalitcr 

 congruam respexi, habitům tarnen aut inflorescenliam muko minoris ponderis esse putavi. 

 iNec mihi tanta materialium copia ad manus erat, ut opus aliud quam Tentamen Pteridu- 

 graphiae scribere potui. Inter species Gymnopteridis a me olim enumeralas tanuim unicm 

 invenio, quae jam a Swartzio Acrosticho accensetur, a J. Smith ad Niphobolos rejicitur, 

 scilicet Acrostichum nummularilolium, quod vero a Niphobolis genuinis valde recedit et 

 cum duabus aliis speciebus genus novum Galeoglossa nominatum efficit. Alias Niphoboli 

 species enumeratio a me édita non continet. 



I. Species indicae, frondibus simplicibus. 



1. A. DECURRENs. — Leptochilus decurrens Blume enum. 206. Fée acrost. 88. t. 48. 

 i. II. Kunze in bot. Zeit. VI. 122. — Gymnopteris Wallichiana Presl tent. pterid. 244. — 

 Leptochilus hdocarpus Fée acrost. 87. t. 48. f. I sinistra. 



Habitat in humidis montanis Javae (Blume, Zollinger п. 2221 et п. 383 z.), in mon- 

 tibus Silhet Indiae orientalis (Wallich), in insula Luzon ad Manilám (Gaudichaud). 



Bhizoma ad arborum truncos repens, paleis raris lineari-lanceolatis acutis intense 

 fuscis adpressis adspersum, radicibus crebris flexuosis ramosis hinc illinc subtus radiculis 

 aëreis aggregatis piliformibus et scopulam efformantibus instruclis. Frondes tenuiter co- 

 riaceae vel subherbaceae, glaberrimae. Steriles stipiti circiter semipollicari paleis ovatis 

 acutis adpressis raris adsperso insidentes, in specimine javanico (a Fée repraesentato) pé- 

 dales usque très pollices latae, in indico et luzonico semipedales unum-sesquipollicem latae, 

 oblongo-lanceolatae, acutae, integerrimae aut repandae, basi longissime angustalae (seu in 

 stipitem decurrentes), costa utrinque convexa, venis fere horizontaliter patentibus utrinque 

 prominulis costaeformibus, venulis internis quoque in specimine exsiccato satis bene con- 



