- 40 - 



Podług tych wypadków wykreśliliśmy na dołączonej Tal), I krzywą, ruch ba- 

 rometru roczny normalny przedstawiającą; długość milimetra powiększyliśmy 20 

 razy w celu wyraźniejszego uwydatnienia zwrotów. 



W Europie zachodniej, w okolicach z klimatem morskim, barometr w okresie 

 rocznym staje dwa razy najwyżej i tyleż razy najniżój, przechodząc zawsze przez 

 stan średni. Maxima przypadają w środku zimy i pod koniec lata lub w początku 

 jesieni, minima zaś w Kwietniu i Listopadzie. Po większej części obie naj większo- 

 ści są prawie równe, lecz w miejscach bardziej na południe i zachód posuniętych 

 max. letnie częściej bywa większe od zimowego. W Islandyi max. letnie bierze 

 taką przewagę, że okres letni, od Lutego do Grudnia, jeden tylko miesiąc Styczeń 

 na okres zimowy zostawia. Z dwu naj mniejszości wiosenna prawie bez wyjątku 

 jest mniejsza. Bóżnica między krańcowościami w Europie zachodniej od 2 do 3 mm 

 wynosząca, wzrasta w Islandyi do ll mra (Beikiavig) i 17 ram (Eyafiord). W ogólności 

 w krajach podbiegunowych wahanie jest znacznie większe, wzrasta ono podobnież 

 na południe do zwrotnika, dalej maleje i pod równikiem prawie znika. Na górach 

 pojedynczo wznoszących się, albo na takich wysokościach jak góra św. Bernarda 

 ruch okresowy barometru w roku przedstawia jedno max. i jedno min., pierwsze 

 przypada w Lipcu, drugie w Styczniu; wahanie przytem jest daleko tam większe, 

 bo przeszło 8 mm wynosi, a na górze św. Gotarda do ll mm dochodzi. 



Stosunki naszego kraju przedstawiają przejście do odmiennego ciśnienia po- 

 wietrzni, jakie jest na wschodzie. Krzywa, ruch okresowy barometru znacząca, za- 

 miast podnosić się wśród lata, u nas zapada i dochodząc w tym czasie do najmniej- 

 szości prawie takiej jak na wiosnę, wytwarza z jednego dwa maxima, z których 

 jedno podrzędne, jak w Warszawie, nie dochodzi nawet do stanu średniego. Cha- 

 rakterystyczna jest też najmniejszość listopadowa, nieopadająca do stanu śr. Dwie 

 te okoliczności mają w skutku to, że pomimo trzechkrotnego opadania i podnasza- 

 nia się barometr w dwu tylko epokach przez stan śr. przechodzi, co już cechuje 

 ruch azyjatycki. Podobnąż krzywą znaleźlibyśmy zapewne dla Krakowa, Wilna. 

 Petersburga, Helsingforsu. W Moskwie i Kazaniu dwie największości, letnia i je- 

 sienna, oddalają się od siebie i maleją, aż nareszcie na Uralu znikają i powstaje 

 ciągłe opadanie barometru od zimy do pół lata, a podnaszanie się w drugiem pół- 

 roczu. Wahanie więc tu przechodzi, jak na górach, w pojedyncze, lecz w kierunku 

 odwrotnym: epoki największości i najmniejszości w Alpach odpowiadają epokom 

 najmniejszości i największości w Syberyi. Bównież wzrasta na wschodzie i różnica 

 między krańcowościami, która w Barnaule i Jakucku dochodzi przeszło 17 mm , 

 a w Pekinie nawet do 19,5 mm . 



Wokoło tej największości rzednienia latem powietrza w Pekinie, spulchnienie 

 atmosfery układa się w sposób rozmaity. W Jakucku jest ono większe niż w po- 

 łożonym na południe Nerczyńsku; wzrasta od Manilli przez Madras do Aden 

 w taki sposób, że uwzględniając Algier, gdzie barometr latem staje niżej aniżeli 

 zimą, przypuszczać należy, że i w Saharze dzieje się to samo. Granica południowa 

 tój olbrzymiej przestrzeni rozrzedzonego latem powietrza kończy się na oceanie 

 Indyjskim, przechodząc od przylądka Gardafui do Jawy; na wschód zagłębia się 

 do oceanu Wielkiego. 



