— 102 — 



liczą osady Wieliczki, zbadane przez Reussa do tak zwanego Scblier'u, t. j. do 

 osadów piętra pierwszego czyli dolnego śródziemnego. Powodem tego zapatrywa- 

 nia się jest głównie wspólny udział warstw solodajnych Wieliczki w zawikłanem 

 uwarstwieniu osadów Karpackich 2 ). Jeżeli więc przyjmiemy powyższy wiek dla 

 warstw wielickich, to wtedy już gipsy i gliny kieleckie oraz szląskie, jako utwory 

 bez zaprzeczenia nowsze (nie zaś starsze od wapienia litawskiego, który należy do 

 piętra drugiego czyli górnego śródziemnego), nie mogą być bezpośredniem prze- 

 dłużeniem glin solodajnych wielickich. Możliwość przeto znajdowania się soli ka- 

 miennej w badanym przeżeranie obszarze, która się dotychczas głównie opierała na 

 bliskości Wieliczki oraz Bochni i na zewnętrznem podobieństwie skał obnażonych, 

 występuje jako kwestyja, rozwiązująca się teraz sama przez się w znaczeniu prze- 

 czącem. 



Jednakże wiek glin, które towarzyszą gipsom wielickim i ze wszystkich 

 osadów trzeciorzędowych wG-alicyiina Szląsku Górnym są najbogatsze w ska- 

 mieniałości i powinny zatem służyć za punkt wyjścia przy określeniu wieku po- 

 dobnych utworów w miejscowościach sąsiednich, nie jest jeszcze dokładnie oznaczony, 

 czego dowodem niezgodność zdań różnych gieologów, zajmujących się tą kwestyją. 

 Oprócz powyżej podanych zdań Suessa i Reussa, z których każdy zalicza osady 

 wielickie dc innego piętra formacyi miocenicznój (pierwszy— do dolnego, drugi— do 

 górnego), pozwolę sobie przytoczyć tu jeszcze pogląd Posępnego 3 ). Uczony ten 

 na podstawie całego szeregu rozumowań i. faktów, dotyczących znajdowania się 

 w osadach wielickich zwęglonego drzewa, mięczaków wód słodkich i półsłonych, 

 następnie formy sarmackiej E r v i 1 i a P o d o 1 i c a E i c h w., a przedewszystkiera 

 takiejże formy B y t h i n i a Erauenfeldi Horn., przychodzi do wniosku, iż 

 warstwy wielickie osadziły się w jeziorze napół słonem, po cofnięciu się już morza 

 sarmackiego. Jeżeli zatem weźmiemy pod uwagę, że Er viii a Podolica 

 Eichw. należy do skamieniałości, właściwych wyłącznie piętru sarmackiemu, 

 na zasadzie których Suess i Barbot-de-Marny wprowadzili to piętro do nauki 3 ); 

 że następnie flora złoża swoszowickiego siarki, znajdującego się w bliskości Wie- 

 liczki, ujawnia, według Stura 6 ), charakter sarmacki; że nakoniec gipsy płasko- 



') Reuss: Die fossile Fauna d. Steinsalzablagerungen v. Wieliczka, Sitzbcr. d. Wien. A. ii. 

 Wiss. 1 8 67 str, 4 3. W Wieliczce znajdują się tylko. 2 formy, wspólne z fauną Schlier'u. 



2 ) F. Hauer: Die Geologie. Wien, 1878, str. 6 7 3. 



Tenże: Geologische Uebersichtskarte d. Oesterreichisch-Ungarischcii Monarchie. Wien, 1 8 72, 

 arkusz IV. 



3 ) Posępny: Zur Genesis der Salzablagerungen besonders jener im nordamerikanischen Westen. 

 Sitzungsberichte d. Wien. Ak. d. W. str. 2 0 3, 20 5. 



4 ) Reuss: Die fossile Fauna der Steinsalzablagerungen v. Wieliczka. Sitzungsberichte d. W. Ak. 

 d. W. 1 86 7, str. 131. ,,Im Salzthon und Steinsalz scheint sie haufig vorzukommen, aber stets zcr- 

 hrochen". 



5 ) Suess: Untersuchungen ueber den Charakter der oesterreichischcn Tertiarablagerungen. Si- 

 tzungsberichte d. W. Ak. d. W. 1866 str. 220, 221, 230, 202. 



s ) Stur: Beitrage zur Kenntniss der Flora der Susswasserquarze, der Congeren-und Cerithieri* 

 Schichten im Wiener und Ungarischon Becken. Jahrbuch d. k. k. geologischen Eeichsanstalt Bd. XVII. 



