— 123 - 



według wszelkiego prawdopodobieństwa zbierają się one nad iłami kellowejskiemi, 

 płytko osadzonemi pod wapieniem i rzeczywiście na przeciwnym boku doliny wi- 

 dać brunatny piaskowiec kellowejski, niedaleko folwarku Walenczewa, w pozio- 

 mych warstwach, podobnie jak i białe wapienie Kurzelowa. 



W lesie do Wielkowiecka należącym, około ćwierć mili odległym od dworu, 

 wyrabiają cegły z czarnego iłu; grubość tych iłów niewiadoma, kopane do 20' głę- 

 bokie doły nie przeszły tych iłów, jestto zatem według wszelkiego prawdopodo- 

 bieństwa ił, należący do spodniego oddziału kellowejskiego ogniwa, chociaż na to 

 prócz mineralogicznego podobieństwa niema innych dowodów. Porządek następ- 

 stwa wymienionych skał, poczynając od wierzchu jest: 1 ) biały warstwowy wa- 

 pień jff, 2) pod nim jasno-szare margle a, 3) niżej brunatne piaskowce kellowejskie, 

 4) w samym spodzie czarniawo-szare iły tegoż ogniwa. 



Wapień Pilicy, Smolenia i przyległych okolic. Pod miastem Pilicą znajdują się 

 białe albo żółtawo-białe wapienie formacyi Jura, odmienne co do cech mineralo- 

 gicznych od 4 opisywanych oddziałów Quenstaedta fi, y i d- wielkie zaś mające 

 podobieństwo do wapieni kiminerydzkieh Małogoszczą, Korytnicy, czyli do wapie- 

 nia litograficznego; czy jednakże rzeczywiście do nich należą nie można teraz za- 

 opiuijować dla braku skamieniałości, cechujących to ogniwo. Okolice te nie były do- 

 tąd umiejętnie i szczegółowo badane. Znajdowałem wprawdzie tu (Zejszner) niektóre 

 skamieniałości, lecz są to gatunki wspólne różnym ogniwom białej Jury. Niemogąc 

 tego trudnego a nowego przedmiotu dostatecznie rozwiązać, opisuję mineralogicznie 

 wapienie te, nieoznaczając ich względnego wieku. 



Parów Biskupic pod miastem Pilicą. W głębokim parowie, ciągnącym się od 

 bitego gościńca, przechodzącego przez wieś Biskupice, pod gliną występują pokła- 

 dy cienko łupkowe, składające się z jednostajnego jasnó-żółtego wapienia: są one 

 na 2—5 cali grube przy zetknięciu się zaś ledwie jak papier cienkie i nie są już 

 wapieniem ale marglem łupkowym. Pokłady te dzielą się na drobne płasko-krawę- 

 dziaste ułamki, skąd łatwo wietrzeją i okrywają dolinę wielkiemi kupami rumowi- 

 ska. Nie leżą poziomo, lecz nachylają się w różne strony, przedstawiające jak się 

 zdaje płaszczyznę falistą, nachyloną pod niewielkim kątem od 3 do 10°. 



Łupki te mają wielkie podobieństwo do wapienia, wydzielającego się war- 

 stewkami w wapieniu oolitowym ogniAva kimmerydzkiego pod Małogoszczem i Ko- 

 rytnicą, znalezione jednak skamieniałości w łupkach Biskupic należą do gatunków 

 cechujących wiele ogniw i pięter białej Jury: jest to A m m o n i t e s b i p 1 e x 

 (a Quenstaedta) i Terebratula z oddziału dwufałdzistych. 



Ponieważ te łupki podobne są do kamienia litograficznego, nazwać je można 

 łupkami litograficznemi. Na tych łupkach leżą szczególne białe wapienie z budową 

 do kredy podobną, przemieniające się w jednostajny wapień, do gąbkowego wa- 

 pienia czyli białej Jury y podobny. Ta kredowata odmiana znakomicie przeważa 

 i tworzy warstwy 2— 3' grube; niekiedy cała jej masa jest jakby przesiąknięta 

 czarnemi kropkami od manganitu, rzadko zawierają wrosły jasno-szary krzemień. 



Na drodze ku Dzwonowicom zdaje się, że na kredowatym wapieniu bez ska- 

 mieniałości leży pokład łupków litograficznych, a na nich znowu kredowaty wa- 

 pień. Dwie te odmiany wapienia stanowią zatem jedne całość, warstwującą się na 

 -przemiany. 



