126 — 



Obecnie trudno oznaczyć w jakim pokładzie leży ta ruda, czy w białym wapieniu, 

 czy w ogniwie kellowejskiem. 



Giebh, par 'ów Chmielnik. Wioska ta leży na znacznie wzniesionej wyżynie, 

 którą przerywają mniej więcej doliny i parowy. W jednym z najobszerniejszych, 

 i najgłębszych parowów, zwanym Chmielnik, widać odsłonięte warstwy białego 

 kredowatego wapienia pod powłoką mamutowej gliny na 8' grubej. Glina rozpo- 

 ściera się na całej tej wyżynie i ciągnie się począwszy od Pilicy przez Biskupice, 

 aż do okolic Giebła Pod gliną na 8' grubą znajdują się ułamki wapienia 4—5' 

 grubo, a niżej w warstwy podzielony, 2 do 3' gruby wapień kredowy. 



Kieikowice. W tej wiosce graniczącej z Giebłem kopią nader szczególny wa- 

 pień, niedający się dostatecznie oznaczyć, z przyczyny zasypanych obecnie kopalń. 

 Liczne figury lub słupy do figur, na 9 1 długie, wyrabiane z kiełkowi ckiego wapie- 

 nia, okazują, iż mineralogicznie ma on wielkie podobieństwo do wapieni powyżej 

 opisanych ze Smolenia i Wilczego-Skoku; jest to jednostajny, bardzo zwięzły wapień 

 żółtawo-biały z węzłami bardzo rzadko wrosłego szarego krzemienia. Wapień ten 

 na działanie powietrza wystawiony, uie zmienia się wcale; najlepiój dowodzą tego 

 figury od wielu dziesiątków lat niezmienione, jak gdyby niedawno wyciosane. Ży- 

 czyćby należało, aby użytek tego wybornego kamienia stał się ogólniejszym. Kieł- 

 kowice są około dwu mil odległe od kolei żelaznej. 



Mokrus. Na grzbiecie dzielącym Giebło od Mokrusa, znajduje się kredowaty 

 wapień w cienkich łupkach, 3 do 6 cali grubych, poziomo ułożonych; jest to nie- 

 znany sposób występowania tej odmiany wapienia. 



Niewaler Góra pomiędzy Mokrusem a Samoszycami. Na wierzchu tej góry są 

 białe wapienie podzielone w warstwy na 3—4' grube. W spodzie tej góry jest łu- 

 pek litograficzny, cienko-łupkowy, żółtej barwy, do opisanego w parowie Biskupic- 

 kim zupełnie podobny, uwarstwowanie również to potwierdza. 



Samoszyce. Nad tą wioską wznosi się znaczna góra, składająca się z kredo- 

 watego wapienia. U jej stóp wytryskają obfite źródła. 



Pradła. Na drodze bitej, prowadzącej z Pradeł do Kroczyc, robiono liczne 

 poszukiwania na rudę żelazną, kopano zawsze w kredowatym wapieniu odmiany 

 łupkowej, lecz nigdzie rudy nie znaleziono. 



Siermierzyne. Przy szukaniu rudy kopano małe szybiki w białym kredowym 

 wapieniu, lecz zawsze bezskutecznie. 



Z powyższego opisu wapieni w okolicy pomiędzy Smoleniem, miastem Pilicą 

 a Pradłami okazuje się, że tutaj osadziła się właściwa odmiana kredowatego wa- 

 pienia, układająca się naprzemian z wapieniem łupkowym jasno r żółtym, do lito- 

 graficznego kamienia podobnym. Łupkowa ta odmiana zdaje się być podrzędnym 

 pokładem w potężnie rozwiniętym kredowatym wapieniu. 



W jakim stosunku kredowaty wapień zostaje do wapienia gąbkowego / i d\ 

 lub do wapienia oolitowego, wykryć dotąd nie można było. Być może, że to jest 

 oddział ogniwa oksfordzkiego, odpowiedni wapieniowi z Cidaris florigem- 

 m a. Postępując z zachodu na wschód od kolei żelaznej" pomiędzy Porajem a Ząb- 

 kowicami, znajdujemy czerwone iły i piaski białe nad niemi leżące, zaliczone do 

 formacyi Kajpru; nad niemi osadziły się grubym pokładem czarniawe iły i oolity 

 żeleziste, należące do kellowejskiego ogniwa; dalej na wschód leży ogniwo oks- 



