— 144 — 



Pokłady Tryjasu w obrębie poszukiwań inoich dosięgają bardzo poważuych 

 rozmiarów, tak pod względem swej grubości, jak i zajmowanej przez nie po- 

 wierzchni, stanowiącej połowę południowo-wschodnią zbadanej przezemnie w roku 

 zeszłym przestrzeni. W osadach formacyi tej dają się wyróżnić wszystkie trzy 

 ogniwa niemieckiego tryjasu: Piaskowiec pstry, Wapień muszlowy i Kajper. Opis 

 mój rozpocznę od pokładów odpowiadających Piaskowcowi pstremu. 



Pokłady składające się przeważnie z czerwonych piaskowców i glin, a leżące 

 poniżej wapienia muszlowego, były niegdyś przez Puscha jeszcze, odniesione do 

 oddzielnej grupy, nazwanej przez niego „die nórdliche rothe Sandsteinformation 1 ' 

 i uważanej na podstawie jedynie petrograficznych cech skał ją składających, za 

 grupę współczesną pstremu piaskowcowi i Potłies Todtliegendes Niemiec północ- 

 nych ! ). Wypada mi tu zwrócić uwagę, że Pusch do Wapienia muszlowego zaliczał 

 na północnym stoku łańcucba Kieleckiego wszystkie pokłady wapienia, ukazujące 

 się na powierzchni w pasie, ograniczonym od południa wychodniami piaskowców 

 czerwono zabarwionych, a od północy wychodniami pstrych piaskowców — w czem, 

 jak niżej dowieść będę się starał, mylił się stanowczo — niektóre bowiem z tych 

 wapieni, wobec fauny swojej, powinny być odnoszone do Piaskowca pstrego. Tym 

 sposobem rozmiary dolnego ogniwa Tryjasu (pstrego piaskowca) przyjmowane 

 przezemnie, a zatem i północna jego granica, nie odpowiadają rozmiarom i granicy 

 , .formacyi czerwonego piaskowca" Puscha. Następnie, prof. Roemer, znalazłszy na 

 jednym punkcie, a mianowicie w pobliżu wsi Mniowa, w białym piaskowcu skamie- 

 niałość Myophoria costata Zenk. charakterystyczną dla Róthu (górnego 

 piętra pstrego piaskowca), wyprowadził stąd wniosek, że pokłady owych czerwo- 

 no zabarwionych piaskowców odnieść wypada do ogniwa Piaskowca pstrego 2 ). 



Wychodnie tych czerwono zabarwionych pokładów zajmują pas dosyć znacz- 

 ny w południowej części zbadanego przezemnie obszaru i tworzą tu szereg wznie- 

 sień ciągnących się od wsi Występy do wsi Mamacichy, stanowiący część najbar- 

 dziój ku północy wysuniętego łańcucha, wchodzącego do składu pasma Kieleckiego. 

 Wzniesienia te są antyklinalną fałdą o rozbiegających się i niejednakowo podnie- 

 sionych skrzydłach. Skrzydło północne bardziej jest podniesione, wskutek czego 

 w łańcuchu tym, jak wogóle i we wszystkich łańcuchach pasma Kieleckiego, wi- 

 dzieć można północny jedynie upad pokładów. Podobną budową fałdy uwaruuko- 

 wana jest niejednomierna pochyłość jej stoków, z których północny lekkie ma po- 

 chylenie, południowy zaś naodwrót bardzo strome. 



Ogniwo to całą swą grubością wynurza się na powierzchnię we wschodniej 

 tylko, jak się zdaje, części obszaru, gdzie ukazują się również i leżące pod niein 

 pokłady dewońskie. Na zachodniej zaś stronie fałdy, sądząc z daleko węższego 

 pasa pokładów ogniwa tego, jak również z braku na powierzchni warstw właści- 

 wych dawniejszym osadom, Avynurzają się prawdopodobnie górne tylko ławice 

 ogniwa. Wieś Mamacichę uważać należy za krańcowy punkt zachodni, w którym 



') Pusch. Geognostische Beschreibung von Polen. 1831. I Th., S. 209. 

 2 ) F. Roemer. Geognostische Beobachtungen im Polnischen Mittelgebirge. Zeitschr. d. D. g. 

 Gesell. 1866. S. 684, 685. 



