— 146 - 



N a t i c a oolitliica. Z e n k. Serwinów — b. częsta. 



G- e r v i 1 1 i a s o c i a 1 i s. S c Ii 1 o t h. Grzymałków. Mniów. 



Monotis Albertii G o 1 d f . (Eck.), Grzymałków. 



Lima striata var. gennina. Schlotli. Grzymałków — i inne 

 odciski nieoznaczone. 



Ponieważ z wyliczonych skamieniałości M. costata stanowi gatunek wy- 

 łącznie właściwy Rothowi Niemiec północnych i Szląska górnego, a N a t i c a 

 Gaillardoti dochodzi według Albertiego ') do największego rozwoju rów- 

 nież w tern piętrze, to na zasadzie tego pokłady wyżej wymienionych miejscowo- 

 ści uważać należy za przedstawicieli górnego piętra Piaskowca pstrego; niżój zaś 

 leżące warstwy, niezawierające skamieniałości, ze względu na ścisły z pierwszemi 

 związek, za przedstawicieli piętra dolnego. 



Co się- tyczy reszty skamieniałości, podanych wyżój. to spotykają się one we 

 wszystkich ogniwach Tryjasu i znane są również w Róbcie Szląska górnego '-), przed- 

 stawiającym pod względem paleontologicznym wielkie podobieństwo do pokładów 

 naszego piętra, odbijające się również w wielkiem ubóstwie fauny w obudwu miej- 

 scowościach co do liczby gatunków, z których jednakże formy odmienne występują 

 w ogromnej obfitości. 



Na zakończenie uważam za konieczne wypowiedzieć słów kilka o uderzają- 

 cem litologicznem podobieństwie wapiennych pokładów Rothu z pewnemi odmia- 

 nami wapienia muszlowego. Na podstawie właśnie podobieństwa tego wszyscy ba- 

 dacze poprzedni u nas, większość wychodni wapiennych Rothu poczytywali za wy- 

 chodnie Wapienia muszlowego, co w błąd nawet wprowadziło takiego znawcę pół- 

 nocuo-niemieckiego Tryjasu, jakim jest prof. Roemer. Uczony ten, pierwszy zwró- 

 ciwszy uwagę na znajdowanie się M. costata w piaskowcu pod Mniowem, le- 

 żący obok wapień odniósł już do Wapienia muszlowego 3 ), kiedy tymczasem w wa- 

 pieniu tym znalazłem również tęż samą skamieniałość, charakterystyczną właśnie 

 dla Rothu. 



Nie dziw więc, że Pusch, nieznając obnażeń typowego Wapienia muszlowego 

 między wsiami Bzinem i Mniowem, warstwy marglu odsłonięte w kopalni Dale- 

 joAvskiej i przyległych jej, a niżśj od pstrego piaskowca leżące, odniósł do Wapie- 

 nia muszlowego i wskutek tego na karcie swojej błędnie wyznaczył granicę dzie- 

 lącą wychodnie pokładów dwu tych ogniw Tryjasu. 



Bezpośrednim wynikiem błędu tego było, że istnienie pokładów rud żelaznych 

 przypuszczano tylko na terytoryjum, leżącem na północ od Avycho dni Wapienia mu- 

 szlowego, czyli na przestrzeni zajętej przez pokłady młodsze- i jak Pusch mniemał, 

 wyłącznie im właściwe. Na błędność poglądu tego pierwszy zwrócił uwagę Kosiń- 



') v. Alberti. Ueberblick uber clie Trias. 186 4, S. 16 7, 315. 



2 ) Eck. Ueber die Format, des bunten Sandsteins und des Muschelkalks in Oberschlesien 

 1865, S. 39, 40. 



F. Roemer. Geologie v. Oberschlesien. 1 8 70. S. 127, 128, 12 9. 



3 ) F. Roemer. Geogii, Beob. im Poluiscliea Mittelgebirge. Zeit. d. D. geol. Gesell. 1886, 

 str. 6 8 4. 



i 



