— 150 - 



wapienia gliniastego, przepełnionego szczątkami kości jaszczurów i zębami ryb, 

 wśród których znalazłem piękny okaz z rodzaju C e r a t o d u s, przypominający 

 gatunek Cerato dus Silesiacus Poeni. opisany przez profesora Roemera 

 z pokładów Kajpru. 



Prócz tych skamieniałości znajdują się tu jeszcze: 

 Pec.ten discites. Schlotk. 

 T u r b on i 1 1 a sp. 



Oeratitesnodosus. deHaan. 



Ostatnia skamieniałość, jako forma charakterystyczna dla górnego piętra 

 Wapienia musziowego, zupełnie dokładnie cechuje wiek warstw, o których mowa. 

 Częste znajdowanie w nich P e c t e n discites, jak niemniej i niepomierna 

 obfitość szczątków, wykazująca ścisłe powinowactwo pokładów tej miejscowości 

 z pokładami Szląska górnego '). w których podobnie znaczne nagromadzenie 

 szczątków zwierząt kręgowych widzi się w górnem piętrze Wapienia musziowego, 

 stwierdza pośrednio podane wyżej przypuszczenie, że wapień ten należy właśnie 

 do górnego piętra Wapienia musziowego. 



W łomach, leżących pod wsią powyższą na stronie południowej wymienionej 

 drogi, daje się widzieć wapień, zawierający niewyraźne odciski Lima striata 

 var. genuina, Gervillia socialis i inne, a bardziej jeszcze ku po- 

 łudniowi, na krańcu lasu, wynurza się czerwony piaskowiec, należący prawdopo 

 dobnie do ogniwa Piaskowca pstrego. Biorąc pod uwagę bardzo nieznaczną odle- 

 głość między wychodniami piaskowca czerwonego, a wychodniami warstw z Ce- 

 r a t i t e s n o d o s u s, stanowiącemi górny poziom Wapienia musziowego, prz 

 upadzie pokładów wynoszącym 15°, musimy przypuszczać bardzo niewielką mią- 

 szość dla tego ogniwa, bez porównania mniejszą od jego miąszości na Szląsk 

 górnym 2 ). 



Okoliczność,, że pomimo tak niewielkiej miąszości Wapienia musziowego 

 warstwy dwu jego piąter (najwyższego i najniższego) przedstawiają tu jednakże 

 grubość poważną, wskazuje, że zmniejszenie miąszości ogólnej ogniwa Wapienia 

 musziowego w tej miejscowości, w porównaniu zgórnoszląskiem, nastąpiło głównie 

 wskutek braku pewnych pośrednich piąter. Nie wypada się więc spodziewać, aże- 

 by w przyszłości dał się tu wyśledzić podobny rozwój i rozmaitość pokładów, jakie 

 występują w górno szląskiem ogniwie Wapienia musziowego. 



W obrębie przestrzeni zbadanej przezemnie, na pokładach Wapienia muszio- 

 wego wszędzie leżą potężne masy warstw piaskowcowych, w zgodnem z pierwszemi 

 uławiceniu. Pusch warstwy te zaliczył do Lijasu 3 ) i w następstwie dopiero prof. 

 Eoemer 4 ) zwrócił uwagę, że należą one prawdopodobnie do Kajpru, czyli do 

 wierzchniego ogniwa Tryjasu. 



1 ) Eck. 1. c. S. 112— -122; F. Romer. Geoi. v. Oberschlesien. S. 1 4 5, 14 6. 



2 ) Eck. 1. c. S. 4 1. 



3 ) Pusch. Gcognostische Besckreibimg v. Polen I Th. 1831, S. 338. 



4 ) Roemer. Gcognost. Bęobacht. im Polnischen Mittelgebirge. W Zeitschr. d. D. geol. Gesell. 

 1 866, S. 688. 



