— 153 



i Iriowłodziem, można przypuszczać z wieikiein prawdopodobieństwem, że wapie- 

 nie grupy tej leżą pod warstwami dyluwijainemi na oznaczonej przestrzeni. 



Odsłonięcia wapienia tego spotykają, się częściej w południowo-zachodniej 

 stronie zbadanego przezemnie obrębu, gdzie tworzy on niewyraźny szereg pagór- 

 ków, ciągnących się od Gnieździska do Mnina, wykazując miejscami bardzo stro- 

 my upad pokładów, dochodzący do 80°. 



Piaskowce żeleziste, występujące pod Inowłodziem. G-iełzowem i Dębami, od- 

 nieść, jak się zdaje, wypada do wapieni ze skupieniami krzemiennemi, bo według 

 Piischa, leżą one naprzemian z wapieniem krzemionkowym 1 ). 



Pod względem szczątków organicznych wapienia tego ubogim nazwać nie 

 można, jakkolwiek przechowanie się ich wiele pozostawia do życzenia. W niektó- 

 rych punktach (Miedzna) jest on przepełniony gąbkami (S c y p h i a p e r t u s a. 

 Quenst., Tragos patella Gf., Clatrispongia orbica, Quenst.). 

 Z nnych skamieniałości najczęściej spotykają się okruchy typowego P e r i s pi n- 

 ictes plicatilis Sow. (Waagen), znajdowane przezemnie prawie we wszyst- 

 ! kich obnażeniach. Oprócz tej formy, pod Lasocinem spotykają się okruchy, przy- 

 pominające P e r. chlor oolithicus Gomb. i Per. E, hodanicus. 

 j Dum., a pod Opocznem formy, bardzo zbliżone do Per. Birmendorfensis, 

 ; Moesch. W innych znowu punktach znalazłem następujące szczątki organiczne: 



Belemnites s p. Mnin. 



P e c t e n subspinosus Gf. Inowłódź. 



Megerlea 1 o r i c a t a. S c h 1 o t h. Inowłódź. 



Terebratula bissuffarcinata. Ziet. Mnin. 



T e r e b r a t u 1 a i n s i g n i s. S c h u b 1. Wielebnów. 



Rhynchonella lacunosa. Schloth. Opoczno. 



Rhynch. lacunosa. var. A r o 1 i c a. Op. Mnin. 



Uważam za konieczne do zaznaczenia, że stałe znajdowanie tu wszędzie Per. 

 jplicatilis w wapieniach ze skupieniami krzemiennemi i ogólne litologiczne 

 podobieństwo tej skały w różnych punktach jej występowania zniewalają do tym- 

 czasowego zaliczenia wapieni wszystkich wyżej wzmiankowanych miejscowości do 

 jednego i tegoż samego poziomu gieognostycznego, pomimo wielkiej miąszości ich 

 masy; szczątki zatem organiczne, zebrane w rozmaitych odkrywkach, wypada uwa- 

 żać za przedstawicieli fauny współcześnie istniejącej. 



Przytoczony spis skamieniałości wskazuje, że wapień ten odnieść wypada do 

 owej grupy osadów jurajskich, jaka typowo rozwinięta jest w południowych Niem- 

 czech, ponieważ wszystkie bez wyjątku formy jego gatunkowe spotykają się w gór- 

 nych tamtejszych pokładach juraj skich, a wiele z nich wyłącznie im są tylko właściwe. 



Nie będę dłużej zatrzymywał się na tem podobieństwie, ponieważ w obecnym 

 czasie uważać je należy za stwierdzone całkowicie, przynajmniej dla pewnej części 

 pokładów jurajskich Królestwa. Nadmienię tylko, że prof. Zejszner 2 ) i prof. Roe- 



Pusch. 1. c. II. Th. 183G. s. 307. 

 2 ) Zeuschncr.- Die Giuppen uwl A-btheilungen des polnischen Juras nach neueren Beobachtun- 

 Jjeu /.usammengestellt. Zeit. d. D. geol. Gesell. 1 86 9, s. 7 7 8. 



Pam. Fizyj. 2 0 



