formy ostatniej stwierdzone również było przez prof. Roemera, który wszelako 

 robi zastrzeżenie, że budowa zewnętrzna, charakterystyczna dla gatunku tego, nie 

 dochowała się w okazach tutejszych. 



Osady jurajskie grupy omawianej tworzą, w południowo-zachodniej części 

 przestrzeni dosyć wybitny łańcuch pagórków, ciągnący się od Małogoszczą do Bą- 

 kowej Góry i stanowiący fałdę antyklinalną. Łańcuch ów zasługuje na uwagę 

 z tego względu, że stanowi północno-wschodnią granicę osadów kredowych, ist- 

 niejących tylko na jednej jego stronie (południowo-zachodniej). 



W północno-zachodniej części przestrzeni grupa wapieni oolitowych sztucz- 

 nie odsłonięta jest w kilku punktach pod Sulej owem, Piekłem i Zdziebłowicami. 

 Grupa ta warstw różni się od poprzedzającej nietylko charakterem swym petro- 

 graficznym, ale także i fauną swoją. 



Charakter tój ostatniej, cechujący się obfitością korali, neryneów, dicerasów, 

 brakiem głowonogich, a nadto i petrograficzny charakter skał 1 ), dowodzą nam, 

 że grupa omawiana przedstawia postać koralową, zjawisko bardzo zwykłe wśród 

 osadów górno-jurajskich Europy środkowej, poczynając z dołu od pasa z Pelt. 

 bimammatum włącznie ku górze 2 ). 



W obecnym czasie uważa się za pewnik stwierdzony, że osady koralowe Jury 

 wierzchniej nie są wyłączną właściwością pewnego jakiegoś poziomu 3 ), jak to 

 przypuszczał d'Orbigny, ale stanowią zjawiska czysto miejscowe, właściwe wszyst- 

 kim piętrom wyższego ogniwa Jury w granicach wyżej wskazanych. Dlatego 

 oznaczenie wieku podobnych utworów powinno się odbywać zwykłą drogą, z tą 

 tylko różnicą, że ze stratygraficznych, jak również i z paleontologicznych danych 

 nader oględnie korzystać należy. Znaczenie pierwszych wielce maleje wobec 

 tój okoliczności, że utwory te, jako zwierzęcego pochodzenia, niezupełnie podle- 

 gają prawom mechanicznego' osadzania się skał z wody; znaczenie zaś drugiej 

 również znacznie się zmniejsza wskutek niedokładnej jeszcze w obecnym czasie 

 znajomości faun koralowych, właściwych różnym piętrom, które zresztą, jak o tein 

 przekonały badania najnowsze, mniej różnią się od siebie, niż fauny oceanowe 

 i nadbrzeżne tychże piąter *). 



Po zrobieniu zastrzeżeń powyższych, przejdę teraz do wykazania zebranych 

 przezemnie faktów, dotyczących osadów tej grupy. Będę przytem opisywał te osa- 

 dy wedle pojedynczych ich wychodni, ponieważ są one jeszcze tak mało dotąd zba- 

 dane pod względem paleontologicznym, że zestawienie ich wzajemne z sobą, a więc 

 i możliwość opisu wedle oddzielnych poziomów gieognostycznych wielce utrudnio- 

 ną się staje. 



Na prawym brzegu rzeki Pilicy pod Sulejowem istnieją liczne łomy kamienia, 

 w większości których u spodu występuje wapień podobny do kredy, zawierający 

 miejscami jądra korali, Rh. p i n g u i s, Natica sp. i dicerasów, należących 



') Lapparent. Traite ile Geologie. 1883. str. 362 — 363, 840. 



2 ) Neumayr. Die Fauna der Schichten mit Aspidoceras Acanlhicum. str. 2 4 7. 



3 ) Oppel. Die Juraformation. 1 856 — 1858. str. 600, 60 1. Waagen. Versueh eiuer 

 allgemeinen Classifieation cl. Schichten des oberen Jura. 186 5. str. 29 



4 ) Lapparent. Traite de Ge'o]ogie 1 883. p. 9 0 0, 



