do grupy D i c e r a s sin i st r um 3 ); górna zaś część odsłonięć zajęta jest wszę- 

 dzie przez oolity przepełnione szczątkami organicznemi, zlanemi jednakże ze 

 skałą do tego stopnia, że oznaczenie ich niepodobnem się staje. 



Po zwietrzeniu dopiero podobnego oolitu otrzymuje się skamieniałości, ozna- 

 czyć się dające. Takie właśnie udało mi się zebrać w jednym dole, leżącym nieco 

 dalej ku północy względem innych łomów, czyli bliżej miasta. Zualazłem tutaj: 



Terebr. s u b s e 1 1 a. L e y m. (typowa). 



M y t i 1 u s s u b p e c t i n a t u s. d'0 r b. 



Rh. p i n g u i s. Rom. (Rh. inconstans Z e u s c h n e r). 



Pinna Bannesiana. T bur. (Ooa tej ean). 

 i ogromną ilość E x o g y r a, z których wiele jest podobnych formą do Ex. vi r- 

 g u 1 a d'0 r b., ale charakterystycznych podłużnych prążków na powierzchni 

 zewnętrznej skorup tu znalezionych dostrzedz mi się nie udało. 



Biorąc jednak na uwagę, że prof. Zejszner i Roemer uważają muszle te za 

 Ex. v i r g u 1 a i że znalezione przezemnie w innych odkrywkach podobne formy 

 przedstawiają niekiedy ślady prążków podłużnych i zazębiony wewnętrzny brzeg 

 muszli, jak niemniej i tę okoliczność, że okazy formy tej z otartą powierzchnią 

 zewnętrzną napotykają się w osadach zachodnio-europejskich razem z dobrze prze- 

 chowanemi 2 ), jesteśmy w prawie znajdujące się tu E x o g y r a e uważać za na- 

 leżące rzeczywiście do gatunku Exogyra vi r gula d'0 r b. 



Znajdowanie tu ostatniej tej formy, jak niemniej Rh. p i n g u i s i T e r e- 

 b r a t. subsella. stanowiących skamieniałości bardzo zwyczajne w osadach 

 kimmerydzkich Prancyi i Niemiec północnych, rozstrzyga kwestyją należenia ooli- 

 tu tego do piętra kimmerydzkiego. 



Wypada tu jeszcze zwrócić uwagę, że często spotykana w oolicie tym 

 Tereb. subsella stanowi skamieniałość obcą warstwom kimmerydzkim Nie- 

 miec południowych i że tu w jednym i tym samym pokładzie spotykają się formy, 

 które jakkolwiek znane są w osadach jurajskich Niemiec północnych, ale należą 

 tam zawsze do różnych piąter 3 ). Tym sposobem, dla oznaczenia poziomu piętra 

 kimmerydzkiego, do którego z pewnem prawdopodobieństwem odnieść można 

 oolit przezemnie opisany, musimy szukać wskazówek wśród osadów kimmerydz- 

 kich we Francyi. Tam wymienione wyżój formy przechodzą przez wszystkie pozio- 

 my piętra tego, przy czem Ex. vi r g u 1 a spotyka się częściej w górnych, jego 

 I Warstwach, pozostałe zaś formy częściej w środkowych i dolnych, tak, że współ- 



') Natrafiające się tu jądra dicerasdw, jakkolwiek nie pozwalają ściśle oznaczyć postaci gatun- 

 kowej do jakiej należą, niemniej dowodzą, że postać ta różni się od dieerasdw znajdowanych w wa- 

 pieniu Itclheimskim (w Bawaryi) i opisanych wyhornie w dziele d-ra. Boehma (Georg Boehn. Die Fauna 

 des Kolheimer Diceras-Kalkes. II, Ab. S. 79 — 86. Palaeontographica Bd. 28. 1 882). 



2 ) Bertrand. Le Jurassicjue superieur et sos niveaux coralliens entre Gray et Sainte-Claude. Bul- 

 letin de la Soeiete geologique de France. Troisieme serie. Tome onzieme. 1 883. Nr. 3. p. 108. 



3 ) Według Braunsa M. pectinatus (Al. subpectinatus) i Rh. pinguis spotykają się tylko w oo- 

 licie koralowym, a Ex. virgula i Ter. subsella powyżej tylko tego poziomu. Brauns Der Obere Jura. 

 1874 S. 360, 370. 



