— 159 — 



Wszystkie nakoniee formy znalezione znane są w jurajskich osadach fran- 

 cuskich, przyczeui niektóre z nich (D i e e r a s e x i m i u m, N e r i n e a C 1 y- 

 t i a, Chemnitzia Cott. aldina. Pecten Schnaitheim. ensis) 

 o ile mi wiadomo z wskazówek piśmiennych, nie przekraczają górnej granicy tych 

 koralowych osadów, dla których właściwie d'Orbigny ustanowił swoje piętro ko- 

 ralowe, a które obecnie większość uczonych odnosi do górnego piętra oksfordz- 

 kiego, do pasa z Pelto eera.s b i m a m m a t u m. Co się zaś tyczy form po- 

 zostałych, to takowe spotykają się we Francyi również w osadach koralowych 

 (Oołithe de 1 a M o t k e ')> należących do dolnego piętra kimmerydzkiego. 

 Tym sposobem omawiany wyżej oolit można z pewnem prawdopodobieństwem 

 uważać za przedstawiciela pasa z Peltoceras b i m a m m a t u m. 



W łomach dawniejszych, a leżących jeszcze bardziej ku północy od wyżój 

 wymienionego, obnażony jest znaczny pokład wapieni do kredy podobnych, zawie- 

 rających zrzadka korale i Rh. p i n g u i s, a przykrytych oolitami; w najdalszym 

 zaś z nich na północ, ukazuje się oolit zwietrzały, w którym znalazłem formy na- 

 stępujące: 



G r y p h a e a d i 1 a t a t a. S o w. 

 Pecten inaeąuicostatus. Phill. 

 Pecten af. Midas. d'0 r b . 

 okruchy ? Pecten subarticulatus. d'0 r b. 

 ? Ostrea s u b r e n i f o r m i s. E t a 1. 



E x o g y r a B r u n t r u t a n a. T h u r. 

 ? E x o g y r a v i r g u 1 a. d'0 rb. 

 ? O s t r e a r o s i e 1 1 a r i s. M ii n s t. 

 Terebratula sp. 

 a również obłamy wielkich gładkich amonitów. 



Jako fakt ciekawy spotyka się tu istnienie współczesne z jednej strony E x. 

 v i r g u 1 a, formy charakterystycznej dla piętra kimmerydzkiego, a z drugiej 

 jG-ryphaea dilatata i Pecten inaeąuicostatus, które najwyż- 

 szego dosięgają rozwoju w osadach starszych — ostatnia zaś forma nawet, jak się 

 zdaje, dotąd w osadach kimerydzkich znalezioną nie była. Na zasadzie tego, war- 

 stwy te wypadałoby uważać za przechodnie pomiędzy piętrem oksfordzkiem i kim- 

 , merydzkiem. 



Wszystkie podane wyżej uwagi nad charakterem i stopniem podobieństwa 

 , fauny omawianej grupy osadów jurajskich do faun osadów zachodnio-europejskich, 

 dają się całkowicie zastosować i do załączonej listy. Zwrócę tu tylko uwagę, że 

 wyżej wymieniona osobliwość współczesnego u nas występowania niektórych form 

 najłatwiej daje się jeszcze wyjaśnić na podstawie danych odnośnych do pionowego 

 rozdziału form tych w osadach francuskich, gdzie G- r. dii spotyka się 



w dolnem piętrze kimmerydzkiem 2 ), a P e c t e n inaeąuicostatus w naj- 



') Loriol, Royer et Tombeck. Monographie geol. et paleont. des etages jurass super, de la 

 , Iluute -Marne 1 872. p. 4 16. 



") Loriol et Pellat. Monogr. paleont. et geol. d. ćtages saper, de la form. jurassiq. des en- 

 jYirons de lioulogne s. Mer. 18 74 — 1 875. p. 2 2 8. 



