162 



na wierzchu zaś leży warstwa marglu, składająca się całkowicie z Exogyra 

 Bruntr u t a n a i Ex. v i r g u 1 a d'0 r b. Na zasadzie tych skamieniałości, 

 z pewnem prawdopodobieństwem dolny pokład oolitowy uważać możemy za rów- 

 noważnik środkowego piętra kimmerydzkiego, a wierzchnią warstwę marglową, 

 z powodu wyjątkowej w niej' przewagi wymienionych wyżej E x o g y r — za rów- 

 noważnik górnego tegoż piętra. 



Przytoczone wyżej przeżeranie skamieniałości, niewymienione w liczbie 

 szczątków organicznych znalezionych pod Sulejowem, stwierdzają w zupełności 

 wnioski wyprowadzone na podstawie okazów otrzymanych w tój ostatniej miejsco- 

 wości. I rzeczywiście — Waldheimia humeralis, E x o g y r a Brun- 

 trutana, Pholadomya Protei, Pleuromya tellina, Trichi- 

 tesSaussurei, Pecten inte r t e x t u s, Pholadomya pauci- 

 costa, Mytilus perplicatus, A star te Seąuan a, Phola- 

 domya m y a c i n a, są obcemi wogóle dla osadów południowo-niemieckich, 

 ale stanowią bardzo pospolite skamieniałości w pokładach jurajskich Francyi 

 i Memiec północnych. Zasługuje też na uwagę, że różnica między fauną opisywa- 

 nej grupy oolitowej osadów jurajskich a fauną ' osadów w północno-zachodnich 

 Niemczech, występująca dosyć wybitnie w starszych osadach (oksfordzkich) tej 

 grupy w okolicy Sulej owa, w mniejszym widocznie ukazuje się stopniu w osadach 

 młodszych (kimmerydzkich). Daje się to widzieć z tego, że wszystkie bez wyjątku 

 wyliczoDe dopiero formy gatunkowe napotykają się również w osadach Memiec 

 północnych i nawet takie, jakie znalezione zostały w czysto koralowym wapieniu 

 pod wsią Piekło, podobnym litologicznie do wapieni Sulejowskich. 



Nieco bardziej szczegółowy opis osadów jurajskich danej grupy uważałem za 

 rzecz konieczną z tego w r zględu, że osady te były dotąd bardzo mało zbadane, jak 

 niemniej i dlatego, że zbadanie ich prowadzi do rezultatów sprzecznych z istuie- 

 jącemi obecnie w nauce poglądami odnośnie do górnych piątr jurajskich w Króle- 

 stwie Polskiem. Z przytoczonych przezemnie powyżej piśmiennych i faktycznych 

 danych pokazuje się, że wszyscy uczeni bez wyjątku, badający Jurę polską, głów- 

 nie w miejscowościach przyległych Krakow r owi, wypowiadali przekonanie o ści- 

 słem jej podobieństwie do odpowiednich osadów Niemiec południowych i że podo- 

 bieństwo takie w istocie daje się widzieć w pewnej części pokładów jurajskich, 

 rozwiniętych w granicach badań moich — ale że prócz tego istnieje jeszcze grupa 

 osadów, nieprzedstawiających podobieństwa tego. 



Ostatnia ta okoliczność nie uszła, zdaje się, uwagi prof. Zejsznera, który po 

 raz pierwszy, jak wiadomo, sprawdził w osadach jurajskich pasma Kieleckiego 

 obecność wapieni zDiceras a r i e t i n a ') i oolitów zExogyra v i r- 

 g u 1 a, bo powiada on w jednem miejscu 2 ), że dolne poziomy białej Jury w Pol- 

 sce jednakowe są we względzie petrograficznym i paleontologicznym z Jurą Nie- 



! ) Zeuschner. Ueber das Vorkommen Ton Diccras arietino, in Korzetzko bei Chenciny. Zeitsch. 

 d. D. geol. Gesell. 1868 s. 5 7 6. 



2 ) Zeuschner. Die Gruppen und Abtheilungen des polniseben Juras, Zeitscbr. d. D. geol. 

 Gesell. 186 9. s. 7 83, 7 91. 



