— .163 — 



miec południowych i Szwajcaryi, a piętro oolitowe kimnierydzkie podobne jest do 

 bałtyckiego. Następnie prof. Roemer, po bardzo szczegółoweni zbadaniu warstw 

 jurajskich Szląska górnego i przyległych mu części Królestwa i po oznaczeniu na 

 zasadzie zbadania tego następstwa ich w kierunku pionowym, poczynając od 

 warstw zlnoceramus polyplocusażdo warstw z E x o g y r a v i r- 

 g u 1 a włącznie, stanowczo oświadcza się T ) za podobieństwem wszystkich opisa- 

 nych przez siebie pokładów do warstw Niemiec połuduiowych, a za różnicą ich od 

 osadów Niemiec północnych. Podobieństwo to, zdaniem prof. Roemera, tak jest 

 wyraźne, że przypuszczać trzeba, iż zagłębie polskie w okresie osadzania się 

 w niem wszystkich osadów wyższych jurajskich znajdowało się w bezpośrednim 

 związku z zagłębiem południowo-niemieckiem, będąc oddzielonem całkowicie od 

 zagłębia północno zachodniego Niemiec. 



Tymczasem zebrane w roku przeszłym fakty - dowodzą, że w granicach bada- 

 nej przezemnie przestrzeni, nad pokładami jurajskiemi bardzo podobnemi paleon- 

 tologicznie do pokładów Niemiec południowych (dolnej Bawaryi), leży grupa osa- 

 dów o całkowicie odmiennym charakterze. 



Jakkolwiek materyjał zebrany przezemnie nie jest jeszcze o tyle zupełnym, 

 ażeby na podstawie jego wywody moje o należeniu warstw omawianych do tego 

 lub owego z drobnych poddziałów górnego piętra Jury, można było uważać za sta- 

 nowcze, wszelako wystarcza on, jak mi się zdaje całkowicie, ażeby przyjść do wnio- 

 sku, że istnienie w osadach tych fauny liczącej niewiele gatunków wspólnych z fau- 

 ną pokładów Niemiec południowych nie stanowi zjawiska przypadkowego, jakiem 

 jest sporadyczne ukazywanie się kilku form typu północno-zachodniego Niemiec 

 w osadach dolnej Bawaryi, zauważone przez d-ra Ammona 2 ). 



W rzeczy saniej, pomimo tego, że opisane wychodnie osadów grupy oolitowej 

 leżą w rozmaity ph punktach na dosyć znacznej przestrzeni przez nie zajętej 

 i że mamy najzupełniejszą zasadę uważać osady za przedstawicieli nie jedne- 

 go tylko wyłącznie i tegoż samego, ale odrębnych poziomów piętra górnego oks- 

 fordzkiego i kimmerydzkiego — tern niemniej jednak fauna osadów tych zachowuje 

 wszędzie jeden i tenże sam charakter stały. 



Główne wyróżniające ją cechy, jak na to dawniej już zwracałem uwagę po- 

 legają: 



1) Na naj ściślej szem jej podobieństwie do fauny wierzchnich jurajskich po- 

 kładów we wschodniej Francyi, ująwniającem się nietylko w tern, że wszystkie 

 znalezione tam formy gatunkowe spotykają się i u nas, ale nadto formy obu miej- 

 scowości jednakowo są ułożone w kierunku pionowym i nawet w drobnych szczegó- 

 łach do siebie podobne. 



2) Na znacznem jej podobieństwie, tak pod względem ogólnego charakteru, 

 jak i znacznej liczby wspólnych form gatunkowych, do fauny warstw niemieckich 

 północno-zachodnich. 



1 ) Roemer. Geologie v. Oberschlesien. 1870. S. 2 74 — 2 7 6. 



2 ) Ludwig v. Ammon. 1. c. S. 13 7. 



