— 172 — 



wzniesiony, a przypadający na wododziale Wisły i Bugu. Stacyja w Mrozach już 

 nieco niżej jest położona na spadku ku Bugowi. Okolica Mrozów leśna i wzgórko- 

 wata, dosyć jest pod względem roślinności ciekawa, chociażby z powodu jodeł 

 (A bies pectinata DC), rosnących w sąsiednim pięknym kuflewskim lesie 

 (Pam. Fiz. T. I, str. 188). Piękne lasy były niedawno i przy następnej stacyi w Ko- 

 tuniu, dziś już przerzedzone. 



Za Kotuniem następują Siedlce, stolica guberni, mniej więcej w jej środku 

 położona. Na mapie Zaunoniego, w przeszłym wieku wydanej, w pobliżu Siedlec 

 stykają się granice województwa mazowieckiego, ziemi łukowskiej, należącej do 

 województwa lubelskiego, oraz ziemi mielnickiej, należącej do województwa pod- 

 laskiego. Siedlce leżały na południowym krańcu podlaskiego, które stąd zaczyna- 

 jąc, ciągnęło się na północ, aż za Augustów, mając za stolicę Drohiczyn. 



Okolica Siedlec plaska, dość piaszczysta z wyniszczonemi lasami i pozbawio- 

 na większśj rzeki, niebardzo obiecująco pod względem flory stycznym wygląda, to 

 też mało była badaną. Chociaż Prodromus Rostafińskiego wylicza w KrólestAvie 

 stanowiska roślin, byle cokolwiek mniej pospolitych, w okolicy jednak Siedlec 

 wskazuje tylko 3 rośliny (nr. 235, 389, 798) i to jedna z nich jest tylko foi-mą bia- 

 ło-kwiatową żmijowca pospolitego (Echium v u 1 g a r e L.), znalezioną przed 

 p. Grabowskiego. Dwie inne rośliny wskazał p. Ferdynand Karo. Okolica następ- 

 nej stacyi Łukowa lepiej poznana (Pam. Fiz. T. I, str. 185). 



Za Łukowem pociąg wbiegł do rządowego lasu Zapowiednika. Od kuflewskiego 

 lasu pod Mrozami pierwszy to las dobrze zachowany. Miło patrzeć na dorodne 

 sosny, proste jak świece. 



Minąwszy Zapowiednik pokazuje się na prawo, w znacznój odległości, wieś 

 z piaszczystemi polami i z okazałą nazwą: Turze Rogi. Za Turzemi Rogami widać 

 wieś Strzyżew z lasami obszernemi, zaciekawiającemi mnie od lat paru. Usłysza- 

 łem raz nieoczekiwaną wiadomość, że w tych lasach są buki. Właściciel Strzyżewa 

 zaręczył mi, że niema. Słyszę potem z trzeciego źródła, jako wspomnienie lat 

 dawnych, że wiejskie dzieci nosiły się po StrzyżeWie z obfitemi zapasami orzesz- 

 ków buczyny i że las bukowy, jeżeli był, rósł prawdopodobnie na tern miejscu gdzie 

 dziś jest folwark Wagram, położony w dobrych gruntach. Ostatecznie jest to rzecz 

 nierozstrzygnięta, a wspominam ją dlatego, że niedługo, gdy dojedziemy do po-H 

 wiatu nowogrodzkiego na Litwie, znowu wrócę do buków i do tego folwarku Wą- 

 gr amu. 



Minąwszy przystanek w Szaniawach dojeżdżamy do Międzyrzeca, którego 

 bliższa okolica jest dokładnie zbadana pod względem roślinności przez p. Eichlera 

 (Pam. Fiz. T. III, str. 318). Za to za Międzyrzecem wkoło Biały rozciąga się flo-| 

 rystyczna terra incognita. Prodromus, niemając materyjału, nie zapisuje j 

 ani jednej rośliny w całym powiecie bialskim, choć rozpościerająca się w nimi 

 puszcza bialska i inne obszerne lasy obiecują, że czas na ich zwiedzenie użyty, nie- 

 byłby straconym napróżno. 



Przerywam na chwilę dalsze opowiadanie podróży, bo samo z siebie nastrę- 

 cza się pytanie; 



