- 183 - 



0 kilkadziesiąt kilometrów, licząc w prostym kierunku, bez zakrętów. Brzegi 

 . Niemna pod Stołbcami są piaszczyste i choć z okien biegnącego pociągu trudno 



rozpoznawać rośliny, tern więcej gdy deszcz pada, rozróżniłem jednak nad brzega- 

 mi wielkie, żółte plamy kwitnącego gromadnie rozckodnika, jakby we wsi Lesie 

 za Saską Kępą na piaskach nadwiślańskich. 



Za Niemnem kawał lasu, potem stacyja w Niegorzałach w pobliżu rzeki Pier- 

 stuci. Potem droga wije się między coraz wyższemi urodzajnemi wzgórkami i do- 

 biega do rzeki Usy. Płynie ona tu z północy na południe, ale mimo tego kierunku, 

 połączona z Pierstucią tworzy pierwszy większy, prawy dopływ Niemna, wpada- 

 jący powyżej Stołbców. ZaUsą stacyja wFanipolu ostatnia przed Mińskiem, 

 wzniesiona 216 metrów nad poziom morza, to jest najwyżej ze wszystkich stacyj 

 między Warszawą a Mińskiem. Za Fanipolem znowu przejeżdżamy wododział bal- 

 tycko-czarnomorski na wzniesieniu 224 metrów nad poziomem morza. Wododział 

 dwu mórz w tern miejscu jest wododziałem Usy i Ptyczy, lewego dopływu Pry - 

 peci. Ptycz,tu jeszcze maleńką, przejeżdżamy po moście blisko na połowie drogi od 

 Fanipola do Mińska. Między Ptyczą i Mińskiem spotykamy najwyższe wzniesienie 

 drogi żelaznej między Warszawą a Smoleńskiem, dochodzące 235 metrów nad po- 

 ziom morza. Jest to dział wodny Ptyczy, która jak już wiemy, jest dopływem Pry- 

 peci i Swisłoczy płynącej pod Mińskiem, a będącej prawym dopływem Berezyny. 

 Rozdzielone tym najwyższym wododziałem, wody Ptyczy i Swisłoczy spotykają 

 się później w Dnieprze. 



Im bliżej Mińska, tem droga częściej to w prawo, to w lewo się wygina, wy- 

 mijając gliniaste wzgórza, które mi co chwila przypominały znane od dzieciństwa 

 okolice Lublina. 



Stajemy nareszcie na stacyi w Mińsku w pobliżu miasta i krzyżujących się tu 

 z sobą dwu dróg żelaznych: moskiewskiej i libawskiej. Stacyja jest wzniesiona 

 209 metrów nad poziom morza. 



Czekająca bryczka wiezie nas przez miasto obszerne, usadowione na wzgór- 

 kach i rozdzielających je dolinkach. Starożytny gród Krzywiczan po dwokrotnem 

 doszezętnein zniszczeniu przez Tatarów i po sześciu dotkliwych oblężeniach przez 

 różnych nieprzyjaciół, nie zachował w sobie nic starożytnego. Oblicze ma nowo- 

 czesnych miast litewskich, z przewagą żydów nad innemi różnoplemiennemi mie- 

 szkańcami. 



Chwilę tylko zatrzymawszy się w mieście, przejechaliśmy po drewnianym 

 moście z prawego na lewy brzeg Swisłoczy, leniwie tu płynącej i pociągnęliśmy ku 

 północnemu zachodowi starym traktem wileńskim, bardzo szerokim, wysadzanym 

 brzozami. Im dalej odjeżdżaliśmy od Mińska, tem więcej obraz kraju się zmieniał, 

 wprawdzie ziemia ciągle falowała pagórkami, ale pszenne, gliniaste grunty, które 

 widzieliśmy między Fanipolem i Mińskiem, tu się już w bardzo lekkie, żytnie prze- 

 mieniły i skutkiem tej zmiany, roślinność zubożała i cały kraj posmutniał. Przy- 

 tem nie w osoło patrzeć na co krok spotykane obszary, niedawno lasami zajęte, 

 przeistaczające się na liche pola, będące ciężarem nie pożytkiem dla kolonistów 

 nowo osiadłych. 



Po pewnym czasie porzuciliśmy stary trakt wileński, skręciliśmy na prawo 



1 nierównie węższą drogą dojechaliśmy do małego miasteczka Gródka. Za Gród- 



