— 186 — 



trach i na Kaukazie. Okazy sołomorzeckie situ niciowatego zgadzają się we wszyst- 

 kich szczegółach z wizerunkiem uReichenbacha zamieszczonym w tomie 9, nr. 919. 



Na łąkach w zaroślach nadrzecznych spotykałem dość często rzadki w Kró- 

 lestwie w stanie dzikim wielosil błękitny (P o 1 e m o n i u m coeruleum L.). 



Zarośla jakby półwyspy i przylądki w morze, tak wkraczają w łąkę kwitną- 

 cą. Tworzą się skutkiem tego rozmaite zatoki i cieśniny jeszcze jaskrawszych ko- 

 lorów, niż przestrzenie łąk zupełnie krzaków pozbawione., Trudno o żywsze barwy 

 płomienisto-pomarańczowo-błękitno-fioletowe, jakiemi bez żadnśj innej przymie- 

 szki iskrzyły się w niektórych miejscach łąki w sąsiedztwie zarośli. Barwy te były 

 spowodowane niesłychanem nagromadzeniem kAV.itnącego pszeńca gajowego (M e- 

 1 a m p y r u m n e m o r o s u m L.). O takiem nagromadzeniu nie mamy wyobra- 

 żenia w Królestwie. 



Ze złożony cli wart wspomnienia ostrożeń nadbrzeżny (C i r s i u m r i v u 1 a r e 

 Lk.) bardzo rzadko trafiający się na Litwie, gdzie przypada wschodnio-północna 

 granica rozmieszczenia tój rośliny. Zebrałem ten ostrożeń na wilgotnój łące koło 

 odryny, to jest szopy na siano, gdzie rósł w towarzystwie pępawy błotnej (C r e p i s 

 paludosa Mrcb.). Okazy ostroienia nadbrzeżnego z Sołomorzecza są drobniejsze 

 od hrubieszowskich, które mam od Joachima Hempla. 



Z rodziny jaskrowatych, prócz pospolitych jaskrów, często się spotyka na łą- 

 kach w całej okolicy ndewkę wąskolistną (Thalictrum angustifolium 

 . J a c q.), rzadziej rutewkę orlikowatą (Th. a q u i 1 e g i f o 1 i u m L.) trzymającą 

 się zwykle świeżych karczunków. 



Z rodziny motylkowatych między pospolitemi łąkowemi koniczynami dość, czę- i 

 sto się spotyka, rzadką w wielu częściach kraju, koniczynę tśniąco-brttnatną (T r i- 

 folium spadiceum L.). 



W zaroślach łąkowych trafiają się często krzaki wierzby laurowej (S a 1 i x 

 pentandra L.). 



Nad rzeką tłoczą się pospolite, zielne, nabrzeżne gatunki, a w stawie wodne. 

 Jest między niemi osoka aloesowa (Stratiotes aloides L.). 



Dodać trzeba na zakończenie opisu łąk, że w całój okolicy potrawu czyli 

 otawy nie zbierają, kosząc łąki raz tylko na rok. 



Lasy sołomorzeckie łączące się z innemi sąsiedniemi lasami, jakkolwiek 

 w znacznej' części już ogołocone ze starodrzewu, wyglądają jednak jeszcze bardzo 

 wspaniale i długie po nich samotne przechadzki wryły mi się głęboko w pamięci. 

 Cała okolica jest pagórkowata, więc i grunt pod lasami zfalował we wzgórza, po- 

 rozdzielane leśnemi dolinami. Za nierównością gruntu idzie zawsze nierówny roz- 

 kład wilgoci i przewaga coraz to innych gatunków. Na każdem wzgórzu i w każdej 

 dolince przemieniające się oblicze lasu można zredukować do czterech głównych I 

 typów, a ich rysopisy powinny wystarczyć do powzięcia wyobrażenia o całości. 



Typ I. Świerk przy świerku tak blisko stoi, że się dotykają gałęźmi. Zwarta 

 masa iglastych piramid, nie dopuszcza żadnego innego gatunku drzewa do użytko- 

 wania z gruntu choć wzgórkowatego, ale silnie nasyconego wilgocią. Ponieważ 

 zbliżone gałęzie świerków, jakby jednym wielkim parasolem zasłaniają grunt przed 

 światłem, więc przy pniach świerkowych niema prawie zupełnie zielnego porostu, j 

 tylko mchy, grzyby, najczęściój muchomory i paprocie W tych ostatnich gronie, j 



