188 



w sołomorzeekich lasach, że bojąc się utraty władzy, nieraz na grzęskiem błocie 

 się sadowi obok ogromnej iwy (S a 1 i x caprea L.). Leszczyny tu już niema. 

 Zastępuje ją nieprzebita gąszcz krzaków olszowych, poplątanych z łozą, z innemi 

 drobnemi wierzbami i z kaliną. Zeschłe trzciny nieraz przetykają tę gąszcz zie- 

 loną. Wszędzie mokro, powietrze nasycone wonią błot, a komarów jeszcze więcej. 

 Na wszystkie strony krzyżują się po lesie grzęskie czarne ścieżki wydeptane przez 

 bydło, któremi idąc, brnąć po kostki nieraz potrzeba. Stosy gnijących łomów nie- 

 możliwe do przebycia, jak wszędzie w tutejszych lasach. 



Ponieważ te łomy we wszystkich leśnych typach się znajdują, więc wilki mają 

 dosyć" do gnieżdżenia się miejsc niedostępnych. To też wywodzą się tu corocznie. 

 Ostrzegano mnie, żebym brał dubeltówkę idąc do lasów, ale wiedząc, że wilk w le- 

 cie człowieka nie napastuje, a chcąc mieć swobodniejsze ruchy, chodziłem tylko 

 z kijem i nieodzowną w tych lasach igłą magnesową. Bez niój przy ciągłem wymi- 

 janiu błot, kałuży, kłód i łomów bardzo prędko można się zbić z obranego kierunku 

 i zabłądzić. 



Prócz wilków są tu lisy, borsuki, zające szaraki i bielaki. Niedźwiedź i ryś 

 trafia się tylko przechodni. Opowiadał mi leśnik, że ryś w zimie zającami żyje. 

 Siedzi czekając w pobliżu wydeptanej w śniegu dróżki zajęczćj i wyskakuje z za- 

 sadzki skoro się zając pokaże. Jeżeli jednak w trzech pierwszych susach go nie 

 złowi, to już zając ocalony na ten raz przynajmniej. 



Do obrazu sołomorzeckich lasów dodać trzeba, że w bardzo wielu miejscach, 

 najczęściej na wzgórkach, trafiają się pojedynczo, albo po kilka razem, duże staro- 

 żytne mogiły. "Wiele z nich było rozkopywanych i prawie zawsze trud wynagrodził 

 się zdobyczą archeologiczną. Między tutejszym ludem krąży dużo podań o tych 

 kurhanach, a że legiendy mówią o złotych zbrojach i o kutłach z dukatami, więc 

 zdarzają się między ludem zapaleńcy, których celem życia jest odszukanie chociaż- 

 by jednego kociołka. Tajemniczo wciskają się do lasów i uzbrojeni w długie że- 

 lazne pręty, dnie i noce trawią na sondowaniu mogił. Lud z życia tych poszukiwa- 

 czy wytwarza nowe legiendy. 



W Dodatku I zamieszczonym na końcu, spisałem rośliny zebrane albo zano- 

 towane w Sołomorzeczu. Jest to mały tylko ułamek flory tutejszej. 



Sołomorzecze dla flory Litwy jest zupełnie nowem stanowiskiem, w żadnym \ 

 bowiem spisie roślin nie było dotąd wzmiankowane. 



Wymieniłem poprzednio kilka roślin nierosnących w okolicach Warszawy, 

 jest takich we florze mińskiej znacznie więcej, ale mimo to byłby w błędzie, ktoby 



z tego osądził, że flora mińska jest bogatszą od warszawskiej.. Uboższą jest w ga- 

 tunki i oto cały szereg roślin jawnokwiatowych należących do flory okolic War- 

 szawy, a nieznalezionych w okolicy Mińska i Sołomorzecza. (Go do Mińska porów- 

 naj spis pana W. Paszkiewicza. Tytuł spisu podałem w przypisku na str. 187). 

 Zannichellia palustrisL., Scirpusp. auciflorusLigb. tf., 

 S. setaceusL., Blysmus compressusPanzer, Carezdian- 

 d r a B, t h., C. parad o x a W i 1 1 d , C. B u x b a u m i i W h 1 n b g., O. t o- 

 mentosaL., C. v e r n a V il 1., C. d i g i t a t a L., C. O e de r i E h r h., 

 C. d i s t a n s L , C. r i p a r i a Curt, Leersia oryzoides Św., H i e- 

 rochloa austr alisSchrod., Holcus mollisL., Ayenate- 



