- 195 - 



wyprężona (C a r e x stricta G- o o d). W stojących zatokach TJsy widziałem 

 osokę aloesową (S t r a t i o.t e s a 1 o i d e s L.) i pospolite wrzeczniki (Potamo- 

 g e t o n). 



Idąc łąkami spotykaliśmy okrągłe kępy porosłe bujnie innemi roślinami niż 

 łąka. Były to miejsca po dawnych stogach. Sadowiły się na nich kosmopoli- 

 tyczne pokrzywy, poziewniki szorstkie (G-aleopsis Tetrahit L. ) i stokłosa 

 miękka (Bromus m o 1 1 i s L.) Czasem całe koło bieliło się kwitnącym swie- 

 rząbkiem zwisłym ( O h a e r o p h y 1 1 n m temulum L. ), który je w wyłączne 

 zajmował posiadanie. 



Ostatnie rośliny, które dochodząc już do Rudni Nalibockiej włożyłem do pu- 

 szki, były to przytulija bagnowa (Galium uliginosum L.) i pszonak drobno- 

 kwiatowy (Erisimum cheiranthoides L.), zebrane nad brzegiem Usy. 



W leśniczówce siadłszy na bryczkę, wróciliśmy późnym wieczorem do Rudni 

 Pilańskiej, a nazajutrz pożegnawszy jej sympatycznych mieszkańców, pociągnę- 

 liśmy z powrotem ku Sołomorzeczu, tą samą drogą którąśmy przyjechali: przez 

 Raków i Zasław. 



IV, Z Sołomorzecza do Wysokiegodworu. 



Dnia 7 Lipca na wspaniałej sołomorzeckiej łące stanął rzęd kosarzy po raz 

 pierwszy w tym roku i wyostrzone Saturna narzędzia kładły na pokosy wszystko 

 co spotkały na łące, bez względu czy to plebejuszowską trawę, czy Trifolium 

 spadiceum, czy nawet Juncus filiformis. który nie rośnie w Kró- 

 lestwie. Było to dla mnie ostrzeżenie, że już czas przybliżyć się ku morzu, jeżeli 

 chcę w tym roku zapoznać się bliżej z florą nadbałtycką. Jakoż 9 Lipca wieczo- 

 rem pojechaliśmy z panem Stanisławem Paszkowskim przeszło 20 kilometrów do 

 stacyi kolejowej w Radoszkowicach. Tu, dobrze już po północy, pożegnanie, dzię- 

 kowanie za sposobność zebrania tylu roślin, świśnięcie lokomotywy i jadę ku Wil- 

 nu wśród niezbyt ciemnej nocy. 



Radoszkowice są drugą stacyją od Mińska na drodze żelaznej libawsko-ro- 

 meńskiój. Pierwszą stacyją jest Ratomka. Wszystkich stacyj, licząc z przystan- 

 kami, na których pociąg staje, między Mińskiem i Wilnem jest 15, a długość dro- 

 gi żelaznej wynosi bez mała kilometrów 200. Stacyją w Radoszkowicach oddaloną 

 jest od miasteczka kilkanaście kilometrów. Miasteczko leży w guberni wileńskiej 

 w zlewie Bałtyku; stacyją w guberni mińskiej w zlewie czarnomorskim. Wznie- 

 sienie stacyi nad poziom morza wynosi 248 metrów. Jako wspomnienie histo- 

 ryczne zapisuję, że pod Radoszkowicami stał obozem przez jedenaście tygodni 

 Karol XII i stąd wyruszył pod Pułtawę. 



Ujechawszy od stacyi niecałe 7 kilometrów, pociąg przechodzi przez wodo- 

 dział baltycko-czarnomorski, który jest zarazem wododziałem Świsłoczy i Uszy, 

 lewego dopływu Wilii. Kolej żelazna wznosi się na wododziale 264 metrów nad 

 poziom morza. Z wododziału spuszczamy się z tak nazywanych mińskich wynio- 

 słości ku dołowi, do Olechnowic. Około tego przystanku coś ze cztery razy prze- 

 jeżdżamy z jednego na drugi brzeg Uszy, bardzo tu jeszcze małój. Wreszcie na 



