- 196 - 



połowie drogi do stacyi w Uszy kolej żelazna raz jeszcze rzekę Usze przebywszy, 

 postanawia ostatecznie trzymać się lewego jej brzegu i biegnąc równolegle od 

 Uszy, przecina jej drobne lewe dopływy, spuszczając się coraz niżej i niżej. Przy- 

 stanek w Olechnowicach wzniesiony jest 249 metrów nad poziom morza, stacyja 

 w Uszy 194 m., stacyja w Mołodecznie 173 m., przystanek w Prudach 164 m., sta- . 

 cyja w Zalesiu 163 m. 



W Radoszkowicaćh wspomniałem Karola XII, nie mogę minąć Mołodeczna 

 bez wspomnienia jeszcze większego wojownika, Napoleona I, który tu obozował 

 w czasie kampanii moskiewskiej. 



W Zalesiu zrobił się dzień zupełny. Jesteśmy na wielkiej równinie. Nazwa 

 Zalesie usprawiedliwiona, okolica bowiem bardzo lesista, ale mimo to, kto wie, 

 czy sążni drzewa około stacyi stosunkowo nie zadużo? Jedziemy niezbyt daleko 

 od ujść Uszy i od Wilii, ale nigdzie rzeki nie widać. 



Równiną dojeżdżamy do stacyi w Smorgoni, położonej niezbyt daleko od mia- 

 steczka, głośnego niegdyś z powodu układania niedźwiedzi przez mieszczan tutej- 

 szych. Przestrzeń lasów od tego czasu się zmniejszyła, niedźwiedzi niestało, ale 

 czyuni ludzie do innego przemysłu się wzięli. Wypiekają małe, bardzo tanie, we- 

 wnątrz puste obwarzaneczki, słynne na Litwie. Skoro pociąg się zatrzymuje, 

 mnóstwo dzieci i kobiet rozpoczyna bardzo ożywiony handel z przejezdnemi wian- 

 kami obwarzaneczków. 



Za Smorgoniami jeszcze równina, łąk dużo i mijamy bardzo piękne, dość 

 wilgotne lasy ze znaczną przymieszką drzew liściastych. Ale niedługo grunt, fa- 

 lując w lekkie pagórki, zaczyna się podnosić, bo między nami i dalekiem jeszcze 

 Wilnem rozłożyło się szeroko rozpostare łagodne wzniesienie. Wilija choć z po- 

 ciągu niewidzialna, ale ciągle dotąd niezbyt od kolei odległa, chcąc się dostać do 

 Wilna, wymija to obszerne wzniesienie się ziemi, zakreślając wielki gzygzakowa- 

 ty łuk, zwrócony wypukłością ku północy. Kolej żelazna dla skrócenia odległo- 1 

 ści zdąża ku Wilnu po cięciwie tego łuku. to wznosząc się nieznacznie ku górze, 

 to znowu się nieco spuszczając dla przebycia coraz nowych, lewych dopływów Wi- 

 lii. Między stacyjami w Smorgoni i w Sołach przejeżdżamy z prawego na lewy 

 brzeg Oszmianki; między stacyją w Słobódce i w Kieni, naprzód z prawego na le- 

 wy brzeg Łoszy, a dalej z prawego na lewy brzeg Wilejki, płynącej tu ku północy. 

 Ale piękna rzeka nie utrzymuje długo tego kierunku, zwraca na zachód, potem na 

 południe i nim pociąg ze stacyi w Kieni dobiegł do stacyi w Wilejce, rzeka prze- 

 cięła nam znowu drogę, odbywszy dwa razy dłuższą podróż. 



Na stacyi w Wilejce łączy się droga libawo-romeńska z petersburską. 



Wilejki są trzy: stacyja, rzeka i miasto powiatowe, bardzo stąd daleko poło- 

 żone, na prawym brzegu Wilii, znacznie powyżej okolicy Zalesia. Przez powiat 

 wilejski jechaliśmy kawałek między wododziałem baltycko-czarnomorskim i Pru- 

 danri. Od Prudów po Słobódkę ciągnął się lesisty powiat oszmiański, dalej wi- 

 leński. 



Po godzinie czekania na stacyi w Wilejce jedziemy już wprost do Wilna, naj- 

 piękniejszą okolicą z całej podróży. Niedaleko od stacyi po raz trzeci prze- | 

 jeżdżamy Wilejkę po moście wysoko nad wodą wzniesionym i odtąd kolej rozstaje | 

 się z rzeką zupełnie. Mimo to współzawodniczą do samego Wilna, która z nich 



