210 — 



Z rodziny sUowatych (Juncaceae Bit.) najliczniej się rozmnożył na pia- 

 skach sit bałtycki (Juncus balticns W.) czasem o łodygach pojedynczych, 

 częściej o łodygach gromadnie rzędem wyrastających z jednego poziomego korze- 

 nia. Ponieważ łodygi stoją jedna tuż koło drugiej, więc krzak, jeżeli korzeń długi, 

 podobny jest do małego płotu. Jest to roślina północna, pruskie brzegi Bałtyku 

 i brzegi morza Niemieckiego są południową granicą jej rozmieszczenia. Na wschód 

 ciągnie się aż do Ameryki. 



Drugie miejsce zajmuje drobny sit dwudzielny (Juncus b u f o n i u s L.) 

 w okolicach Warszawy na miejscach sap o waty eh także bardzo pospolity. 



Z rodziny lilijowatych (Liliaceae Lindl.) natrafiłem kilka razy na nie- i 

 liczne osady czosnku żółtawego (A lii u m oleraceum L ). 



Członkowie rodziny rdestowatyeh (P o 1- y g o n e a e J u s s.) przy obfitości 

 soli i wilgoci, mało dbając o grunt piaszczysty, bardzo chętnie zamieszkują brzeg 

 morski, na którym często nabierają barw czerwonych. 



Na miejscach, gdzie poprzednio leżały nad morzem stosy zebranych pacior- 

 kowców i gdzie po ich wywiezieniu pozostałe resztki użyźniły nieco piasek, wyra- 

 stają krzaki szczawiu, żółtawego (R u m ex m a r i t i m u s L.) olbrzymie, w porów- 

 naniu z warszawskiemi. 



Rodzina pierwiosnków atych (P r i m u 1 a c e a e V e n t.) ma na brzegu tylko 

 jednego przedstawiciela, ale ten należy do najwięcej rozrodzonych nadmorskich 

 gatunków. Jest to miecznik gęstoliściowy (G 1 a u x maritima L.). W Ciecho- 

 cinku i w Solcu kąpielowym na gruntach słonych rośnie on także, ale sól mu widać 

 nie zastępuje innych nadmorskich warunków, bo w Połądze i w Libawie w dwój- j 

 nasób jest większy i silniejszy niż w oddaleniu od morza. Józef Jundziłł w „Opisa- 

 niu roślin" nie zamieszcza miecznika, chociaż musiał być w Połądze odwiedzając 

 Kretyngę i chociaż wymienia nierównie trudniejsze do odszukania. Kto wie, może j 

 tu miecznika przed kilkudziesięciu laty nie było? 



Z rodziny psiankowatych (Sol.aneae J u s s.) trafiają się na piaskach użyź- 

 nionych wodorostami, rozrośnięte krzaki psianki czarnojagodowćj (S o 1 a n u m n i- j 

 grum L.) zupełnie gładkie. 



Z rodziny szorstkolistnych (B o r a g i n e a e D e s v.) spotykałem nawrot polny j 

 (L i t h o s p e r m u ni a r v e n s e L.) 



Rodziny trędownikowatych (S c r o p h u 1 a r i n e a e R. Br.) ważną przedsta- J 

 wicielką jest Inianka wonna (L i n a r i a o d o r a C h a o.) o łodydze gatęzistój, j 

 o kwiatach blado żółtawych, bardzo przyjemnego zapachu. Klingę (Flora Est-Liv- | 

 und CurJand, Beval 1882) zalicza tę roślinę do rzadkich. Wprawdzie jśj nie spotka- I 

 łem w Libawie i przy ujściu rzeki Świętej, ale w Połądze jest pospolita, nie oddala 

 Się wszakże od brzegu morza w głąb lądu. Jundziłł ją znał z Połągi i opisał pod j 

 synonimem L i n a r i a L o e s e 1 i i. Roślina ta spotyka się nad Bałtykiem aż do 

 Pomeranii, gdzie jest zachodnia granica jej rozmieszczenia. Na wschód sięga do j 

 południowej Syberyi. W Kurlandyi są jej stanowiska najdalej ku północy wysu- 

 nięte. Trafia się na brzegach Wołgi, Donu i Dniepru. W Królestwie nie rośnie. | 



Przy ■ hiiance wonnej wpisuję przełącznik bobowniezek (V e r o n i c a Ana- 

 g a 1 1 i s L.), bo go spotykałem zdrobniały na mokrych piaskach przy Holender- i 



